Bize Bişr b. Hâlid rivayet etti.
Dedi ki: Bize Muhammed — yani Gundar — Şu‘be’den, o da Süleyman’dan, o da Ebû Vâil’den rivayet etti.

Ebû Vâil dedi ki:

Ebû Mûsâ, Abdullah b. Mes‘ûd’a dedi ki:

“Su bulamazsa namaz kılmaz.”

Bunun üzerine Abdullah dedi ki:

“Eğer bu konuda onlara ruhsat verirsem, birinin soğukla karşılaştığında ‘işte böyle’ der — yani teyemmüm eder ve namaz kılar.”

Dedim ki: “Peki, Ammâr’ın Ömer’e söylediği söz ne olacak?”

Dedi ki: “Ben, Ömer’in Ammâr’ın sözüyle tatmin olduğunu görmedim.”

Bize Ömer b. Hafs rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam rivayet etti.
Dedi ki: Bize A‘meş rivayet etti.
Dedi ki: Şakîk b. Seleme’yi işittim. Şöyle dedi:

Abdullah ve Ebû Mûsâ’nın yanındaydım. Ebû Mûsâ ona dedi ki:

“Ey Ebû Abdurrahman, cünüp olan ve su bulamayan kişi ne yapar?”

Abdullah dedi ki:

“Su buluncaya kadar namaz kılmaz.”

Ebû Mûsâ dedi ki:

“O hâlde, Nebî’nin Ammâr’a ‘Sana bu yeterdi’ dediği sözü ne yapacaksın?”

Abdullah dedi ki:

“Görmüyor musun, Ömer bununla yetinmedi.”

Ebû Mûsâ dedi ki:

“O hâlde Ammâr’ın sözünü bırakalım; peki bu ayeti ne yapacaksın?”

Abdullah ne diyeceğini bilemedi ve dedi ki:

“Eğer bu konuda onlara ruhsat verseydik, birinin suyu soğuk bulduğunda onu terk edip teyemmüm etmesi an meselesi olurdu.”

Ben Şakîk’e dedim ki:

“Demek ki Abdullah bunu bu sebeple hoş görmedi.”

Şakîk dedi ki:

“Evet.”