Bize Ömer b. Hafs rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam rivayet etti.
Dedi ki: Bize A‘meş rivayet etti.
Dedi ki: Şakîk b. Seleme’yi işittim. Şöyle dedi:
Abdullah ve Ebû Mûsâ’nın yanındaydım. Ebû Mûsâ ona dedi ki:
“Ey Ebû Abdurrahman, cünüp olan ve su bulamayan kişi ne yapar?”
Abdullah dedi ki:
“Su buluncaya kadar namaz kılmaz.”
Ebû Mûsâ dedi ki:
“O hâlde, Nebî’nin Ammâr’a ‘Sana bu yeterdi’ dediği sözü ne yapacaksın?”
Abdullah dedi ki:
“Görmüyor musun, Ömer bununla yetinmedi.”
Ebû Mûsâ dedi ki:
“O hâlde Ammâr’ın sözünü bırakalım; peki bu ayeti ne yapacaksın?”
Abdullah ne diyeceğini bilemedi ve dedi ki:
“Eğer bu konuda onlara ruhsat verseydik, birinin suyu soğuk bulduğunda onu terk edip teyemmüm etmesi an meselesi olurdu.”
Ben Şakîk’e dedim ki:
“Demek ki Abdullah bunu bu sebeple hoş görmedi.”
Şakîk dedi ki:
“Evet.”