Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti.
Dedi ki: Bize Mâlik haber verdi; Abdurrahman b. el-Kâsım’dan, o da babasından, o da Nebî’nin eşi Âişe’den rivayet etti. Âişe dedi ki:

“Resûlullah ile birlikte bazı yolculuklarından birinde yola çıktık. Nihayet Beydâ’da — veya Zâtü’l-Ceyş’te — iken benim bir gerdanlığım koptu. Resûlullah onu aramak için konakladı; insanlar da onunla birlikte konakladı. Üstelik su üzerinde değillerdi; yanlarında su da yoktu.

İnsanlar Ebû Bekir es-Sıddîk’a gelip dediler ki: ‘Âişe’nin yaptığını görmüyor musun? Resûlullah’ı ve insanları bekletti; üstelik su üzerinde değiller, yanlarında su da yok.’

Ebû Bekir geldi. Resûlullah başını benim uyluğumun üzerine koymuş uyuyordu. Ebû Bekir dedi ki: ‘Resûlullah’ı ve insanları alıkoydun; su üzerinde değiller, yanlarında su da yok.’

Âişe dedi ki: ‘Ebû Bekir beni azarladı; Allah’ın dilediği sözleri söyledi. Eliyle böğrüme vurup durdu. Beni hareketten alıkoyan tek şey, Resûlullah’ın başının uyluğumun üzerinde olmasıydı.

Sabah olunca Resûlullah su olmaksızın kalktı; Allah teyemmüm âyetini indirdi; onlar da teyemmüm ettiler.

Üseyd b. Hudayr dedi ki: “Ey Ebû Bekir ailesi! Bu, sizin ilk bereketiniz değildir.”’

Âişe dedi ki: ‘Sonra benim üzerinde bulunduğum deveyi kaldırttık; gerdanlığı onun altında bulduk.’”

Bize Muhammed b. Sinân rivayet etti.
Dedi ki: Bize Hüşeym rivayet etti.
Dedi ki: Bana Saîd b. en-Nadr da rivayet etti.
Dedi ki: Bize Hüşeym haber verdi.
Dedi ki: Bize Seyyâr haber verdi.
Dedi ki: Bize Yezîd — o, İbn Suheyb el-Fakîr’dir — haber verdi.
Dedi ki: Bize Câbir b. Abdullah haber verdi ki Nebî şöyle dedi:

“Benden önce hiç kimseye verilmeyen beş şey bana verildi: Bir aylık mesafeden (düşmanın içine) korku salınarak yardım olundum. Yeryüzü benim için mescit ve temizlik vasıtası kılındı; ümmetimden herhangi bir adama namaz vakti yetişirse namazını kılsın. Ganimetler bana helal kılındı; benden önce hiç kimseye helal kılınmamıştı. Bana şefaat verildi. Nebî sadece kendi kavmine gönderilirdi; ben ise bütün insanlara gönderildim.”