Bize İbn Ebî Meryem rivayet etti. Dedi ki: Bize Nâfi‘ b. Ömer haber verdi. Dedi ki: Bana İbn Ebî Müleyke, Esma bint Ebî Bekir’den rivayet etti ki:

Nebi güneş tutulması namazını kıldı. Ayakta durdu ve kıyamı uzun tuttu. Sonra rükû etti ve rükûyu uzun tuttu. Sonra doğruldu ve kıyamı uzun tuttu. Sonra rükû etti ve rükûyu uzun tuttu; sonra doğruldu. Sonra secde etti ve secdeyi uzun tuttu. Sonra kalktı. Sonra secde etti ve secdeyi uzun tuttu. Sonra kalktı ve kıyamı uzun tuttu. Sonra rükû etti ve rükûyu uzun tuttu. Sonra doğruldu ve kıyamı uzun tuttu. Sonra rükû etti ve rükûyu uzun tuttu; sonra doğruldu. Sonra secde etti ve secdeyi uzun tuttu; sonra kalktı. Sonra secde etti ve secdeyi uzun tuttu. Sonra ayrıldı ve şöyle dedi:

“Cennet bana yaklaştırıldı; eğer ona cesaret etseydim size onun meyvelerinden bir salkım getirirdim. Ateş de bana yaklaştırıldı; ‘Ey Rabbim! Ben de onların arasında mı (olacağım)?’ dedim. Bir de bir kadın gördüm—zannederim dedi ki— onu bir kedi tırmalıyordu. ‘Bu nedir?’ dedim. ‘Onu hapsedip açlıktan ölene kadar bırakmış; ne onu doyurmuş ne de salıverip yemesine izin vermiş’ dediler.”

Nâfi‘ dedi ki: Zannederim (Nebi) şöyle dedi: “Yerin haşerelerinden / küçük canlılarından.”