Buhari 6316:
Ali b. Abdullah bize rivayet etti.
İbn Mehdî bize rivayet etti.
Süfyân’dan; o da Seleme’den; o da Küreyb’den; o da İbn Abbâs’tan rivayet etti. İbn Abbâs dedi ki:
Meymûne’nin evinde geceledim. Peygamber kalktı, ihtiyacını giderdi; yüzünü ve ellerini yıkadı, sonra uyudu. Sonra kalktı, kırbaya geldi, ağzını çözdü. Sonra iki abdest arası bir abdest aldı; ne çok su kullandı ne de eksik bıraktı; (yıkayacağı yerleri) güzelce yıkadı. Sonra namaz kıldı.
Ben de kalktım; (uyandığımı fark edip çekinmiş sanmasın diye) gerindim. Sonra abdest aldım. O namaza durdu, ben soluna durdum. Kulağımdan tutup beni sağ tarafına çevirdi. Namazı on üç rekât tamamlandı. Sonra uzandı ve uyudu; hatta (nefesi) “puf” diye ses çıkarırdı; zaten uyuyunca böyle ses çıkarırdı. Bilâl ona namazı haber verdi; kalkıp namaz kıldı ve yeniden abdest almadı.
Duasında şöyle derdi:
“Allah’ım! Kalbime nur ver; gözüme nur ver; kulağıma nur ver; sağıma nur ver; soluma nur ver; üstüme nur ver; altıma nur ver; önüme nur ver; arkama nur ver; bana nur ver.”
Küreyb dedi ki: “Tabutta yedi (şey) daha (vardı).”
Sonra Abbas’ın soyundan bir adamla karşılaştım; onları bana anlattı: Sinirimi, etimi, kanımı, saçımı ve derimi de saydı; iki özellik daha zikretti.
Buhari Deavat 10
Buhari 6317:
Abdullah b. Muhammed bize rivayet etti.
Süfyân bize rivayet etti. Dedi ki: Süleyman b. Ebî Müslim’i dinledim.
Tâvûs’tan; o da İbn Abbâs’tan (rivayet etti): Peygamber geceleyin teheccüde kalktığında şöyle derdi:
“Allah’ım, hamd sanadır. Sen göklerin, yerin ve içindekilerin nurusun. Hamd sanadır; sen göklerin, yerin ve içindekilerin kayyûmusun (ayakta tutanısın). Hamd sanadır. Sen haksın; vaadin haktır; sözün haktır; sana kavuşmak haktır; cennet haktır; ateş haktır; kıyamet haktır; peygamberler haktır; Muhammed haktır. Allah’ım, sana teslim oldum; sana dayandım; sana iman ettim; sana yöneldim; seninle mücadele ettim; sana havale ettim. Önceden yaptıklarımı da, sonradan yaptıklarımı da; gizlediğimi de, açıkladığımı da bağışla. Sen öne alansın, sen geriye bırakırsın. Senden başka ilah yoktur.”
(Ya da: “Senden başka ilah yoktur.”)
Süfyân bize rivayet etti. Dedi ki: Süleyman b. Ebî Müslim’i dinledim.
Tâvûs’tan; o da İbn Abbâs’tan (rivayet etti): Peygamber geceleyin teheccüde kalktığında şöyle derdi:
“Allah’ım, hamd sanadır. Sen göklerin, yerin ve içindekilerin nurusun. Hamd sanadır; sen göklerin, yerin ve içindekilerin kayyûmusun (ayakta tutanısın). Hamd sanadır. Sen haksın; vaadin haktır; sözün haktır; sana kavuşmak haktır; cennet haktır; ateş haktır; kıyamet haktır; peygamberler haktır; Muhammed haktır. Allah’ım, sana teslim oldum; sana dayandım; sana iman ettim; sana yöneldim; seninle mücadele ettim; sana havale ettim. Önceden yaptıklarımı da, sonradan yaptıklarımı da; gizlediğimi de, açıkladığımı da bağışla. Sen öne alansın, sen geriye bırakırsın. Senden başka ilah yoktur.”
(Ya da: “Senden başka ilah yoktur.”)