Buhari 1366:
Yahya b. Bükeyr bize rivayet etti. Leys bana rivayet etti; Ukayl’den; İbn Şihâb’dan; Ubeydullah b. Abdullah’tan; İbn Abbas’tan; Ömer b. Hattâb’dan:
Ömer dedi ki: Abdullah b. Übeyy b. Selûl ölünce, Peygamber onun cenazesini kıldırması için çağrıldı. Allah’ın elçisi kalkınca, yanına atıldım ve dedim ki:
“Ey Allah’ın elçisi! İbn Übeyy’e namaz mı kılacaksın? O filan gün şöyle şöyle demişti…” (sözlerini bir bir sayıyordum).
Allah’ın elçisi tebessüm etti ve: “Benden uzak dur, ey Ömer” dedi.
Israrımı artırınca şöyle dedi: “Ben (bu konuda) serbest bırakıldım; ben de seçtim. Yetmişin üzerine çıkarsam bağışlanacağını bilsem, onun üzerine çıkardım.”
Sonra Allah’ın elçisi onun namazını kıldı, sonra ayrıldı. Aradan çok geçmeden Berâe (Tevbe) suresinden şu iki ayet indi:
“Onlardan ölen hiçbir kimseye asla namaz kılma…” ayetinden “…ve onlar fasıktırlar” kısmına kadar.
Ömer dedi ki: O gün Allah’ın elçisine karşı cüretkârlığıma sonradan şaştım. Allah ve elçisi daha iyi bilir.