Şuf‘a: Kendisine nakledilip elden verilen bir gayrimenkulün, ortağının payının çekip alınmasında bu mala hak sahibi olmasıdır.
Şuf‘a hakkı, sünnet ve icma ile sabittir. Şuf‘a’nın manasına bakacak olursak; iki ortaktan birisi pay ve hissesini satmak istediğinde, onu ortağına satmayı arzu eder. Aralarında söz konusu olan güzel geçim (ve dostluk) sebebiyle bu pay ve malı ona satmak ister ki kendisi bu payının satışındaki amacına ulaşmış olsun ve ortağını doğabilecek zarardan engellemiş olsun. Halbuki o bunu yapmadığı ve o malını bir yabancıya sattığı zaman, bu sefer ortağı (kendisine teklif edilmediğinden dolayı) bunu bizzat kendisine sarf etmekle tasallut altında kalır (ve bu güzellikten mahrum kalmış olur).