Ne zaman insanların koruyucuları, Angiras’ın dindar çocuklarının ilahisini duyarak lütufla gelecek? Ne zaman ev halkına geldiğinde, Kurban’a doğru adımlayacak, o Kutsal olan?
Gökleri sabitledi; kahramanları beslemek için güç ve sığır zenginliği akıttı, usta bir işçi olarak. Güçlü olan kendi kendine doğan ordusuna baktı; atın eşi, buzağının annesi.
Kızıl şafakların efendisi olarak, her gün galip geldi, Angiraslar’ın eski çağrısına. Şimşeğini ve takımını hazırladı, iki ayaklılar ve dört ayaklılar için göğü sabitledi.
Bu neşeyle, kurban için, saklı sığır sürüsünü geri getirdin. Üç uçlu olan saldırısıyla indiğinde, insanlara sıkıntı veren kapıları ardına kadar açtı.
O süt senindir; hızlı hareket eden Ebeveynlerin indirdiği, fetih için güç veren, tatlılıkla dolu bir armağan. O saf hazineyi sana sundular — nektar akıtan ineğin sütünü.
Orada doğar. Hızlı olan bize sevinç versin; güneş gibi o sabah aydınlığından parlasın. İndu, biz kurban sunanlara, ilahilerle kaşıkla sunulanlarla, kutsal sunağa.
İyi odunlardan yapılmış yığın hazır olduğunda, Güneş’in ibadeti için, boğayı bağlamak üzere — sen, ey Indra, harekete geçtiğinde, eylem günleri içinde parladığında.
Gökyüzünden sekiz at indirdin, parlaklık veren pınar uğruna savaşırken — insanlar senin için taşlarla sarı, sütle karıştırılmış, kabaran Soma’yı sıksınlar diye.
Demirden yapılmış füzeyi gökten fırlattın; becerikli olanın getirdiği, deri sapanla atılanı. Ey çokça çağrılan, sonsuz ölümcül oklarla Kutsa’ya yardım ederken Susna’yı kuşattın.
Karanlık güneşi bastırmadan önce, silahını o kaplayan bulutlara doğru attın. Sağlam bağlanmış olanı bile gökten söktün; Susna’nın üzerine örttüğü gücü yırttın.
Gökyüzü ve Yeryüzü, o parlak, tekerleksiz uçsuz bucaksız alanlar, senin işinden keyif aldı, ey Indra. Vrtra, sularda yatan yaban domuzu; senin büyük gök gürültünle uykuya daldı.
Ey Indra, koruduğun insanların sevgilisi, rüzgarın iyi koşulmuş atlarına bin. Kavya Uşanas’ın sana verdiği şimşek — güçlü, sevinç veren, Vrtra’yı öldüren — o silahı şekillendirdi.
Güneş’in güçlü doru atlarını durdurdun; Etasa, ey Indra, tekeri çekmedi. Onları doksan ırmağın ötesine attın; dinsizleri çukura sürdün.
Ey Indra, bizi bu sıkıntıdan koru, gök gürültülü silahlı olan; yaklaşan felaketten bizi kurtar. Araba temelli, atlara dayanan zenginlik ver bize; yiyecek, ün ve sevinç için.
Bu sevgili iyiliğin bizden asla eksik olmasın; güçlü kudretinle bol yiyecek çevrelesin bizi. Ey Maghavan, düşmanın sığırlarını bize bahşet; senin en cömert şölen dostların olalım.
Chat
Sohbet Yükleniyor...