Bu ışık geldi, tüm ışıklar arasında en güzeli; doğdu, parlak ve uzaklara uzanan bir parıltı. Gece, Savitar’ın doğuşuna yer açarak geri çekildi, ve Şafak’a doğum yeri sundu.
Güzel, Parlak olan geldi, beyaz çocuklarıyla birlikte; Karanlık olan ona yerini bıraktı. Akraba, ölümsüz, birbirini izleyen, renklerini değiştiren her iki gök birlikte ilerliyor.
Ortak ve sonsuzdur Kızkardeşlerin yolu; Tanrılar tarafından öğretilmiş olarak dönüşümlü seyahat ederler. Güzel biçimli, farklı renklerde ama tek yürekli olan Gece ile Şafak çatışmazlar, yol alırken birbirlerine engel olmazlar.
Neşeli seslerin parlak öncüsü, gözlerimiz onu görüyor; parlak renkte, kapıları açtı. Dünyayı harekete geçiren o, bize zenginlikleri gösterdi: Şafak her canlı varlığı uyandırdı.
Zengin Şafak, uykuya bürünmüş olanı uyandırır; biri eğlence için, biri zenginlik ya da ibadet için kalkar. Az görenlere geniş görüş kazandırır. Tüm canlı varlıkları uyandırdı Şafak.
Biri yüce hâkimiyet için, biri şanlı zafer için, biri kazanç peşinde, biri işinin peşinde: herkes kendi görevine yönelir — Şafak tüm hareketli varlıkları uyandırdı.
Orada görüyoruz onu, Göğün Çocuğunu, parlayan giysiler içinde genç bir Kız olarak. Ey tüm dünyevi hazinelerin hâkimi olan Kraliçe, bu sabah bize de parlak ve uğurlu bir şekilde doğ.
O, sonsuz gelecek sabahların ilki olarak, geçmiş sabahların izini takip eder. Şafak yükseldiğinde yaşayanları ileri iter; ölmüş olanı ise uykusundan uyandırmaz.
Ey Şafak, Agni’nin yakılmasını sağladın, Güneş’in gözüyle yaratılışı ortaya koydun. İnsanları ibadete uyandırdın; Tanrılar için yüce bir hizmet yaptın.
Ne kadar zaman geçmiş ve geçecek – doğmuş ve doğacak Şafaklar birlikte midirler? Şafak, önceki sabahları özlemle arar, diğerleriyle birlikte sevinçle parıldayarak ilerler.
Geçmişte yaşamış olan insanlar, önceki Şafakların doğuşuna tanık oldular. Şimdi biz yaşayanlar onun parıltısını görüyoruz ve gelecekteki insanlar da onu görecekler.
Düşmanı kovan, Yasa’dan doğan ve Yasa’nın koruyucusu, sevinç verici, hoş sesleri uyandıran, uğurlu, Tanrılar için besin getiren Şafak — bu sabah burada bize parılda, ey en parlak olan.
Şafak, ezelden beri Tanrıça olarak parlar, bugünkü ışığı zenginlik içinde gösterir. Öyle de gelecekte parlayacaktır; ölümsüzdür, kendi gücüyle ilerler, çürümeye uğramaz.
Göğün sınırlarında parlaklıkla parladı: Tanrıça karanlık örtüsünü kaldırdı. Mor atlarla dünyayı uyandırarak, iyi koşulmuş arabasıyla Şafak yaklaşır.
Yaşamı sürdüren tüm bereketleri beraberinde getirerek, kendini göstererek parlak ışığını gönderir. Sayısız geçmiş sabahların sonuncusu, gelecek parlak sabahların ilki olarak Şafak doğdu.
Kalk! Nefes, hayat yeniden bize ulaştı; karanlık geçti, ışık yaklaşıyor. Güneş için bir yol bıraktı o — ve biz, insanların ömrünü uzattığı yere ulaştık.
Parıldayan Şafakları övgüyle söyleyen rahip, ozan, ilahisinin ağını kurarak kalkıyor. Öyleyse bugün bize parılda, ey zengin Bakire; sana İlahi sunan kişiye, yaşam ve evlat bağışıyla ışık saç.
Şafaklar, oğullar, kahramanlar, sığırlar ve atlar verir; adak sunan insana parlarlar. Bu armağanları, neşeli ilahilerinin sonunda, sesi Vayu’dan daha yüksek çıkan Soma sıkan kişi kazansın.
Tanrıların Annesi, Aditi’nin ihtişamlı biçimi, kurbanın işareti olan Tanrıça, yüce şekilde parılda. Ayağa kalk, bağlılığımızı övgüyle yücelt; cömertçe vererek bizi halk arasında öne çıkar.
Şafakların getirdiği, övgü ve ibadet sunan kişiyi kutsamak için taşıdığı her parlak zenginlik, Mitra, Varuṇa, Aditi ve Sindhu, Yer ve Gök tarafından bize bağışlansın.
Chat
Sohbet Yükleniyor...