Oturarak namaz kılmaya gücü yetmeyen kimse, yüzünü kıbleye çevirerek yan tarafına uzanmış bir şekilde kılar. Bu, İmam Malik ve İmam Şafii’nin görüşüdür. Çünkü Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem): “(…) buna da gücün yetmiyorsa yan üzere yatarak kıl.” buyurmuştur.
Ebu Sevr ve Rey ashabı ise; bu kimse ayaklarını kıble tarafına yönelterek, kendi yüzünü de ima etmek suretiyle yatar bir durumda olmak üzere namazını kılar, demişlerdir.
Şayet yan tarafına yatma imkânı olduğu halde sırt üstü yatar bir şekilde namazı kılacak olursa, İmam Ahmed’in açık görüşüne göre onun namazı sahihtir. Çünkü bu da bir tür kıbleye dönme demektir. Ancak delil bunun sahih olmayacağını gerektirir. Çünkü bu, Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in: “(…) yan üzere yatarak kıl.” buyruğundaki emrine muhaliftir. Çünkü O’ndan, yan tarafı üzere kılmaktan da aciz kaldığı vakit, sırt üstü kılabileceğine dair nakil gelmiştir. Bu da yan tarafı üzere duramayan kimsenin sırt üstü kılabileceğinin caiz olduğuna işaret etmektedir.
Rüku ve secde yapmaya gücü yetmeyen kimse, bunları ima ederek yapar. Secdesini rükusundan biraz daha eğerek yerine getirir. İkisinden birisini yerine getirmekten aciz olursa diğerini yerine getirir. Sırtını eğmeye gücü yoksa, o zaman dizlerini büker. Kafasıyla ima etmeye gücü yoksa, kalbiyle niyet ederek bir tarafı ile ima eder ve aklı sabit olduğu sürece ondan namaz da düşmez.
Hasta olan bir kişi namaz kıldığı esnada, aciz kaldığı konularda… bir süre sonra onları yerine getirmeye muktedir olursa, namazından geçenleri o namazına bina ederek kılar. Aynı şekilde muktedir olduğu halde, namaz kılarken aciz düşecek olursa, namazını durumuna göre eda eder. Çünkü kılıp da geçenler onun adına sahih olarak geçmiş sayılır ve — durumu hiç değişmemiş kimse gibi — o, namazını bina ederek kılar.