1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13
Mümtehine Suresi, Kur’an’ın 60. suresi olup Medine döneminde indirilmiştir ve 13 ayetten oluşur. Sure adını, 10. ayette geçen ve “imtihan edilen kadın” anlamına gelen “mümtehine” kelimesinden alır. Surede, müminlerin Allah’a ve Elçisi’ne bağlılıkları, gayrimüslimlerle ilişkiler ve hicret eden mümin kadınlarla ilgili hükümler ele alınır.
Surenin başında müminlerin, Allah’a ve Elçisi’ne düşmanlık eden kimseleri yakın dost ve sırdaş edinmemeleri gerektiği vurgulanır. Mekke’den Medine’ye hicret eden bazı müminlerin yaşadığı olaylar üzerinden, iman bağlılığının akrabalık ve dünyevi çıkarların önünde tutulması gerektiği öğretilir.
Mümtehine Suresi’nde İbrahim ve onunla birlikte iman edenlerin örnekliği de anlatılır. İbrahim’in, Allah’a karşı gelen toplumundan ve onların inançlarından uzak duruşu müminlere örnek gösterilir. Ancak bunun düşmanlık ve adaletsizlik anlamına gelmediği de açıklanır.
Surede önemli bir denge ortaya konulur: Müslümanlara karşı savaşmayan, onları yurtlarından çıkarmayan ve dinleri sebebiyle baskı uygulamayan kimselere iyilik yapmak ve adaletli davranmak yasaklanmaz. Buna karşılık, Müslümanlara düşmanlık eden ve onları yurtlarından çıkaranlarla dostluk kurulması uygun görülmez. Böylece Müslümanların diğer insanlarla ilişkilerinde adalet ve ölçülülük esas alınır.
Surenin ilerleyen ayetlerinde Medine’ye hicret eden kadınların samimiyetlerinin araştırılması ve mümin oldukları anlaşıldığında korunmaları gerektiği belirtilir. Ayrıca mümin kadınların Allah’a ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek ve diğer temel ahlaki ilkelere bağlı kalmak üzere Allah’ın Elçisi’ne biat etmelerinden söz edilir.
Genel olarak Mümtehine Suresi, iman bağlılığını ve sadakatini güçlendiren, dostluk ve düşmanlık ölçülerini belirleyen, farklı inanç mensuplarıyla ilişkilerde adalet ve dengeyi öğreten, hicret eden müminlerin haklarını koruyan önemli bir suredir.