Müflis: Malı olmayan ve ihtiyaçlarını giderecek durumu bulunmayan kimsedir. Fakihlerin örfünde ise müflis (iflas eden) tarifi; borcu, malından fazla olan; çıktısı, girdisinden çok olan kimseye denir. Malı olsa dahi “müflis” diye isim vermişlerdir; çünkü malı, borç yönüyle ödenip sarf edilmeye müstehak olmuştur, sanki malı olmayan kimse gibi kabul edilmiştir. Borcunu ödedikten sonra malı kalmadığı için bundan teville yine (iflasa uğramış) anlamında müflis şeklinde isimlendirilmiş olması da caizdir. Buna ek olarak “müflis” ismini alması yine kendisinin malı hakkında harcamada bulunmaktan engellenmiş olması, sadece yaşayacak kadar (para vb.) gibi az bir mala sahip olması sebebiyle de mümkündür.
Ne zamanki bir insan haliyle bir borca duçar kalır da onu ödeyecek mala sahip olmazsa, bunun üzerine alacaklıları da hakime gider, onun hacr altına alınmasını isterlerse, buna icabet edilmesi gerekli olur ve onunla muamele yapmaktan kaçınılması için de hacr altına alındığını ortaya koymak müstehap sayılır. Dolayısıyla hacr altına alındığı zaman şu dört hüküm sabit olur:
Malının aynını, alacaklıların haklarına bağlı kılması,
Malının aynı hakkında sarf etmekten men edilmesi,
Müflisin yanında malının aynını bulan kişi, şartlarına göre onu almaya daha hak sahibi olur.
Hakimin, müflisin malını satma ve onu alacaklılara verme hakkı vardır.
Bunun aslı, İbn Kab b. Malik’in, babasından yaptığı şu rivayettir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Muaz’ın malına haciz koydu ve ona ait olan bir borcu hakkında (onu) satıvermiştir.”