Mizbeah (sunak) otuz ikiye otuz iki amaydı. Bir ama yükselip bir ama içeri girerdi, bu “temel”di. Böylece otuz ama’ya otuz ama kaldı. Beş ama daha yükselir ve bir ama içeri girerdi, bu “çevre yolu”ydu. Böylece yirmi sekize yirmi sekiz kaldı. Boynuzların bulunduğu yerin her iki yanında birer ama vardı, böylece yirmi altıya yirmi altı kaldı. Kohenlerin yürüdüğü yerin her iki yanında birer ama vardı, böylece yirmi dörde yirmi dört kaldı, burası odun diziminin yapıldığı yerdi.
Rabbi Yose şöyle dedi: Başlangıçta yalnızca yirmi sekize yirmi sekiz amaydı, her katmanda yükselip daralıyordu, böylece odun dizim alanı yirmiye yirmi olarak kalıyordu. Sürgünden dönenler ona güneyden dört ama, batıdan dört ama eklediler ve şekli gama harfine benzedi. Çünkü Yehezkel’de şöyle denir: “Ariel on iki ama uzunluğunda ve on iki ama genişliğindedir, kare olarak.” Bu on ikiye on iki değil midir? Ancak “dört kenarından” dediğine göre, her yöne ortadan itibaren on iki ama ölçülür. Ortasında kırmızı bir çizgi vardı, üst kanla alt kanı ayırmak içindi. Temel, sunağın kuzey ve batı yüzünde dolanırdı; güneyde ve doğuda birer ama eksikti.
Güneybatı köşede iki ince delik vardı, buradan batı ve güney temeline dökülen kan akar, kanal içinde karışır ve Kidron Vadisi’ne giderdi. Aynı köşenin zemininde, bir ama’ya bir ama boyunda mermer levha vardı; içinde bir halka bulunur, oradan aşağıya inilerek kanal temizlenirdi.
Mizbeah’ın güney tarafında bir rampa vardı, otuz iki ama uzunluğunda ve on altı ama genişliğindeydi. Batı tarafında bir çıkıntı bulunurdu, oraya kusurlu kuş günah sunuları konurdu. Rampa ve mizbeah taşları Beyt Kerem vadisinden getirilirdi. Orada kazılar yapılıp işlenmemiş, demir alet değmemiş bütün taşlar çıkarılırdı. Demir dokunduğunda taş geçersiz olurdu. Bir taş bozulursa sadece o geçersiz sayılır, diğerleri geçerli kalırdı. Bu taşlar yılda iki kez beyazlatılırdı: Pesah’ta ve Bayram’da. Heikal ise yılda bir kez, Pesah’ta temizlenirdi. Rabbi der ki: Her Şabat arifesinde kanlardan dolayı bezle silinirdi. Onlar demir mengeneyle yerleştirilmezdi, çünkü demir dokunursa taş geçersiz olurdu. Çünkü demir insanın ömrünü kısaltmak için yaratılmıştır, oysa mizbeah insanın ömrünü uzatmak içindir. Bu nedenle, kısaltan şey uzatan üzerine konmaz.
Mizbeah’ın kuzey tarafında her biri dört halkadan oluşan altı sıra halka vardı. Bazıları der ki: Dörderli değil, altı sıralı dörder halkaydı. Bunlarda kutsal kurbanlar kesilirdi. Kasaphaneyi andıran bir yapı da kuzeydeydi. Üzerinde sekiz mermer sütun ve üzerlerinde sedir kerestesi bulunurdu. Bu kerestelere demir kancalar çakılmıştı ve her birine üç sıra yerleştirilmişti. Hayvanlar bunlara asılırdı. Derileri sütunlar arasındaki mermer masalar üzerinde yüzülürdü.
Lav, ulam ile mizbeah arasında bulunurdu ve güneye doğru kaydırılmıştı. Ulam ile mizbeah arasında yirmi iki ama mesafe vardı. On iki basamak vardı, her basamak yarım ama yüksekliğinde ve bir ama genişliğindeydi. Her biri bir ama bir ama ve üç basamaklıydı. En üstü ise bir ama bir ama ve dört basamaklıydı. Rabbi Yehuda der ki: En üstü bir ama bir ama ve beş basamaklıydı.
Ulam’ın kapısı kırk ama yüksekliğinde ve yirmi ama genişliğindeydi. Üzerinde beş adet işlemeli motif vardı. En alttaki motif kapıdan birer ama fazla çıkıntı yapardı. Üstteki ondan birer ama daha fazla çıkardı. En üstteki böylece otuz ama olurdu. Her motif arasında taş sıraları bulunurdu.
Heikal duvarından ulam duvarına doğru sabitlenmiş sedir direkler vardı ki, yapının sarsılmasını önlerdi. Ulam’ın tavanında altın zincirler vardı, bu zincirler aracılığıyla genç kohenler yukarıya çıkar, taçları görürlerdi. Zekeriya peygamber şöyle der: “Taçlar Helem, Tovya, Yedayya ve Hen ben Tzefanya için olacaktır, Rabbin Tapınağı’nda bir anı olarak.” Heikal kapısında bir altın asma ağacı vardı, direklerin üzerine sarkıtılmıştı. Her kim bağışta bulunmak isterse ya yaprak, ya salkım, ya da üzüm tanesi getirip ona asardı. Rabbi Eliezer ben Rabbi Tzadok şöyle dedi: Böyle bir olay yaşanmış ve üç yüz kohen o asmadan sorumlu tutulmuştu.