Zimmetteki mehir, kadının bir borcu sayılır ve hükmü de —imkânı olanın ya da ödeme durumu olmayan veyahut bu borcunu inkâr eden kimse hakkında geçtiği gibi— diğer borçların hükmü gibidir. Cinsel ilişkiye girilmeden önce ya da sonra olması arasında bir fark yoktur. Çünkü bu, zimmette bulunan bir borçtur; bu şekliyle satılan eşyanın pahası gibidir. İlişki öncesi kadının talâkı sebebiyle bu mehrin yarısı sâkıt olur ve kadın (diğer) yarısını da alacak olursa, bu aldığının zekâtını verir. Yine kadın tarafından bir emirle nikâhın bozulmasından dolayı kadın mehri kabzetmeden önce mehrin hepsi sâkıt olacak olursa, o zaman bu mehrin zekâtını vermesi vacip olmaz. Aynı şekilde —sahibinin borcu istememesi ya da alıcının o borcu karşısındakinin ödemesinden ümidi kesmesi gibi— kabzedilmeden evvel sâkıt olan her bir borç ile ilgili görüş de böyledir.
Nitekim kaybolan bir maldan artık ümit kesildiği vakit, ondan dolayı sahibinin zekât vermesi gerekmez. Çünkü zekât, adaletle bu işi yerli yerince uygulamak demektir. Burada ise (malı eline geçmediğinden dolayı) adaletli uygulama oluşmadığından, zekât vermesi de gerekli değildir.
Mehir üzerinden —kabzetmeden evvel— bir yahut birkaç sene geçmiş olursa, sonradan onu kabzedecek (eline geçirecek) olursa, geçenlerin zekâtını verir. Çünkü bu bir borçtur, kabzetme hakkı vardır; borç verdiği kişiyi de bu noktada zorlayabilmesi hâlinde, ondan dolayı zekâtını da verir. Tıpkı satılan eşyanın pahası gibi.
Ebû Hanîfe der ki: Mehir eline geçmediği sürece ondan dolayı zekâtı vermesi vacip değildir. Çünkü mehir, mal olmayan şeyden bedel olduğundan —sözleşmeli kölenin borcu gibi— kabzetmeden evvel ondan dolayı zekât vermesi de vacip olmaz.
el-Muvaffak şöyle der: Sözleşmeli kölenin borcu konusu bundan ayrılır; zira o, borcu kabzetmeye hak sahibi değildir. Sözleşmeli köle bunu eda etmekten kaçınacağından, buna kıyas edilmesi de sâhih değildir. Çünkü bu, malın yerine geçen bir îvaz sayılır.