Bu yıl meydana gelen olaylar arasında, Belh’in ötesinde (Ceyhun’un ötesinde) Ziyad b. Salih’in isyanı da vardı. Ebu Müslim, onunla karşılaşmak üzere Merv’den yola çıktı. Bu sırada Ebu Davud Halid b. İbrahim, Nasr b. Raşid’i Tirmiz’e gönderdi ve Ziyad’ın adam gönderip kaleyi ve oradaki gemileri ele geçirmesini engellemesini emretti. Nasr bunu yaptı ve bir süre orada kaldı. Ancak Talkan’dan Rawandiyye’den bazı kişiler, Ebu İshak künyesiyle bilinen bir adamın önderliğinde ona karşı isyan ederek onu öldürdüler. Ebu Davud bunu öğrenince İsa b. Mahan’ı katilleri takip etmekle görevlendirdi; İsa onları bulup öldürdü.
Ebu Müslim hızlı bir şekilde ilerleyerek Âmul’e ulaştı. Yanında Siba‘ b. Nu‘man da bulunuyordu. Bu kişi, Ebu’l-Abbas adına Ziyad b. Salih’e tayin belgesi getiren ve fırsat bulursa Ebu Müslim’i öldürmesi emredilen kişiydi. Bu durum Ebu Müslim’e bildirildi. Bunun üzerine Siba‘ı Âmul valisi Hasan b. Cuneyd’e teslim ederek hapse attırdı. Daha sonra Ebu Müslim Buhara’ya geçti. Orada, Ziyad’dan ayrılmış bazı kumandanlar—Ebu Şakir ve Ebu Sa‘d eş-Şeravî—yanına geldi. Ebu Müslim onlara Ziyad’ı kimlerin yoldan çıkardığını sordu. Onlar da bunun Siba‘ b. Nu‘man olduğunu söylediler. Bunun üzerine Ebu Müslim, Âmul’deki valisine yazıp Siba‘a yüz sopa vurulmasını ve ardından idam edilmesini emretti; bu emir yerine getirildi.
Ziyad’ın kumandanları onu terk edip Ebu Müslim’e katılınca, Ziyad Barkas denilen yerin dihkanına sığındı. Ancak dihkan onu yakalayıp başını kesti ve Ebu Müslim’e gönderdi.
Bu sırada Ebu Davud, Rawandiyye isyanı nedeniyle Ebu Müslim’in huzuruna gitmekte gecikmişti. Ebu Müslim ona, “Korkun geçsin ve gönlün rahat olsun; Allah Ziyad’ı öldürdü, gel,” diye yazdı. Bunun üzerine Ebu Davud Keş’e gitti ve İsa b. Mahan’ı Bassam’ın üzerine gönderdi. El-Neccah’ı da Şevâğar’daki İspahbed’in üzerine yolladı; İbnü’n-Neccah kaleyi kuşattı, ancak halk eman isteyince kabul edildi.
Bassam’a karşı ise İsa b. Mahan başarılı olamadı. Bu sırada Ebu Müslim, İsa b. Mahan’ın Kâmil b. Muzaffar’a yazdığı ve Ebu Davud’u kabilecilikle suçlayan, Arapları ve kendi kabilesini kayırdığını söyleyen on altı mektup ele geçirdi. Bu mektupları Ebu Davud’a göndererek, “Bu, senin kendine denk tuttuğun bir yabancının mektuplarıdır; onun hakkında dilediğini yap,” diye yazdı.
Bunun üzerine Ebu Davud, İsa b. Mahan’ı geri çağırdı. Geldiğinde onu tutuklatıp hapsettirdi. Birkaç gün sonra onu huzuruna getirerek kendisine yaptığı iyilikleri hatırlattı; İsa bunları kabul etti. Ebu Davud, “Bütün bunların karşılığı olarak beni kötüleyip ölümümü mü istedin?” dedi. İsa bunu inkâr edince mektuplar gösterildi ve İsa suçunu itiraf etti. Bunun üzerine ona iki had cezası uygulandı. Ardından Ebu Davud, “Ben seni bağışladım, fakat ordu hakkında karar verecek,” dedi ve zincirlenmiş halde dışarı çıkarttırdı. Çadırdan çıkarıldığında Harb b. Ziyad ve Hafs b. Dinar ona saldırarak sopalar ve baltalarla vurdular. Yere düşünce Talkanlı bazı kişiler onu bir çuvala koyup döverek öldürdüler.
Bunun ardından Ebu Müslim Merv’e döndü.
Diğer Olaylar
Bu yıl hac emirliğini Basra valisi olan Süleyman b. Ali yürüttü. Basra’da kadılık görevini Abbad b. Mansur üstlenmişti. Mekke valisi Abbas b. Abdullah b. Ma‘bed, Medine valisi Ziyad b. Ubeydullah idi. Kûfe ve çevresinin valisi İsa b. Musa, kadısı ise İbn Ebî Leylâ idi. Cezire valisi Ebu Cafer el-Mansur, Mısır valisi Ebu ‘Avn idi. Abdullah b. Ali; Hıms, Kınnesrin, Ba‘lebek, Guta, Havran, Golan ve Ürdün bölgelerini yönetiyordu. Salih b. Ali Belkā ve Filistin valisiydi. Musul’da İsmail b. Ali, Azerbaycan’da Muhammed b. Sûl görev yapıyordu. Harac divanının başında ise Halid b. Bermek bulunuyordu.