Rivayet edildiğine göre Yezîd b. el-Velîd, Abdullah b. Ömer b. Abdülaziz’e şöyle dedi:
“ Irak halkının senin babana karşı iyi niyetli olduğu görülmüştür. Oraya git; seni Irak valisi olarak tayin ettim.”
Ebû Ubeyde’ye göre: Abdullah b. Ömer dindar bir kimseydi, fakat sağlık durumu kötüydü. Irak’a geldiğinde, Mansûr b. Cumhûr’un görevi kendisine bırakmamasından endişe ettiği için, Irak’taki Suriyeli komutanlara bizzat mektuplar ve elçiler gönderdi.
Bütün komutanlar onun otoritesini kabul ettiler ve Mansûr b. Cumhûr görevi ona teslim ederek Suriye’ye gitti. Bunun üzerine Abdullah b. Ömer kendi memurlarını görevlere tayin etti, halka maaşlarını ve erzaklarını dağıttı.
Fakat daha sonra Suriyeli komutanlar onunla tartışmaya başladılar ve şöyle dediler:
“ Sen bizim fey gelirlerimizi bu insanlara dağıtıyorsun, hâlbuki onlar bizim düşmanımızdır.”
Abdullah, Irak halkına şöyle dedi:
“ Sizin fey’inizi size iade etmek istedim; çünkü buna en layık olanın siz olduğunu biliyordum. Fakat bu adamlar bana karşı çıktılar ve beni eleştirdiler.”
Bunun üzerine Kûfe halkı cebâneye (mezarlık/askeri toplanma alanı) çıkıp toplandılar. Suriyeli komutanlar onlara elçiler göndererek özür dilediler, söylediklerini inkâr ettiler ve Kûfelilerin duyduğu sözleri söylemediklerine dair yemin ettiler.
Buna rağmen iki taraftan karışık bir grup ayağa kalktı ve birbirlerine mızraklarla saldırmaya başladılar. Az sayıda kişi öldürüldü, fakat kim oldukları belirlenemedi.
O sırada Abdullah b. Ömer Hîre’de bulunuyordu. Kûfe’de ise Ubeydullah b. el-Abbâs el-Kindî vardı. Mansûr b. Cumhûr onu şehirde vekil bırakmıştı. Kûfe halkı onu kaleden çıkarmak istedi.
Bunun üzerine Ubeydullah, Ömer b. el-Gadbân b. el-Kab‘atarî’ye haber gönderdi. O geldi, halkı ondan uzak tuttu, onları yatıştırdı ve sertçe uyararak dağılmalarını sağladı.
Abdullah b. Ömer bunu duyunca İbn el-Gadbân’ı çağırdı, ona elbise ve binek verdi, bolca ödüllendirdi ve onu şurta ile Sevâd’ın haracına memur etti. Ayrıca hesap işleriyle de görevlendirdi ve ailesine divandan pay verilmesini emretti. Ona altmış veya yetmiş (dirhem) tahsis edildi.
Bu yıl Horasan’da Yemenîler ile Nizârîler arasında fitne çıktı ve el-Kirmânî, Nasr b. Seyyâr’a karşı ayaklandı. Her iki tarafın da etrafında destekçi gruplar toplandı.