Ali b. Muhammed’in, el-Mufaddal b. el-Muhallab, onun babası ve onların azatlısı Muğab b. Hayyân yoluyla rivayetine göre: Kuteybe hicrî 88 yılında Tumuşkath üzerine sefer yaptı. Merv’de yerine Beşşîr b. Müslim’i vekil bırakmıştı. Tumuşkath halkı onunla karşılaştı ve onunla barış yaptı. Daha sonra Râmithâne’ye gitti; oranın halkı da onunla barış yaptı ve oradan ayrıldı.
Bu sırada Türkler, Soğdlar ve Fergana halkıyla birlikte ona karşı yürüdüler ve Müslümanları yolda yakalamaya çalıştılar. Arka birliklerin başında bulunan Abdurrahman b. Müslim el-Bâhilî’ye yetiştiler. Onunla, ön tarafta bulunan Kuteybe ve ana ordu arasında yaklaşık bir mil mesafe vardı. Düşman ona yaklaşınca Abdurrahman bir haberci göndererek durumu Kuteybe’ye bildirdi. Türkler onun üzerine yürüyüp onunla savaştılar.
Haberci Kuteybe’ye ulaştı. Kuteybe geri dönerek takviye kuvvetlerle geldi ve hâlâ savaşmakta olan Abdurrahman’a katıldı. Türkler neredeyse üstünlük sağlayacaklardı; ancak Müslümanlar Kuteybe’yi görünce cesaret buldular, direnç gösterdiler ve öğleye kadar savaştılar. O gün Kuteybe’nin yanında bulunan Nîzek büyük kahramanlık gösterdi. Sonunda Allah Türkleri mağlup etti ve onları dağıttı. Kuteybe daha sonra geri dönerek Merv’e yöneldi; Tirmiz üzerinden nehri geçti, Belh yoluyla ilerleyip Merv’e ulaştı.
Bâhilîler şöyle demiştir: Müslümanlarla savaşan Türklerin başında, Çin hükümdarının kız kardeşinin oğlu olan Türk Kurbaghânûn bulunuyordu. Ordusu iki yüz bin kişiydi. Buna rağmen Allah Müslümanlara zafer verdi.
Bu yılda Velid b. Abdülmelik, Ömer b. Abdülaziz’e dağ geçitlerinin kolaylaştırılması ve Hicaz bölgelerinde kuyular kazılması hakkında mektup yazdı.
Muhammed b. Ömer’in, İbn Ebî Sabra ve Salih b. Keysân yoluyla rivayetine göre: Velid, Medine’de dağ geçitlerinin düzenlenmesi ve kuyular kazılması için Ömer’e yazdı. Bu konuda diğer İslam bölgelerine de mektuplar gönderildi. Ayrıca Halid b. Abdullah el-Kasrî’ye de aynı konuda yazdı. Salih b. Keysân, cüzzam hastalarının halk arasına çıkmasını engellediğini ve onlar için maaş bağladığını söylemiştir.
İbn Ebî Sabra’nın, Salih b. Keysân’dan rivayetine göre: Velid, Ömer b. Abdülaziz’e bugün Yezid b. Abdülmelik’in evinin yanında bulunan su sebilini yaptırmasını emretti. Ömer bunu yaptırdı ve suyu akıttı. Velid hac için geldiğinde orada konakladı, yapıyı ve sebili gördü ve beğendi. Oraya görevliler tayin edilmesini ve mescid halkına buradan su verilmesini emretti. Bu şekilde uygulandı.
Muhammed b. Ömer’in rivayetine göre bu yıl hac emirliği Ömer b. Abdülaziz’deydi. Yine onun rivayetine göre, Muhammed b. Abdullah b. Cübeyr’in, Salih b. Keysân’dan nakline göre: Ömer b. Abdülaziz hicrî 88 yılında Kureyş’ten bir grup insanı yanına alarak hac yolculuğuna çıktı. Onlara hediyeler ve yük develeri vermişti. Zülhuleyfe’de ihrama girdiler ve kurbanlık hayvanlar sevk etti.
Ten‘îm’de iken İbn Ebî Müleyke ve diğer bazı Kureyşlilerle karşılaştılar. Onlar Mekke’de su sıkıntısı olduğunu ve hacılar için susuzluktan korktuklarını haber verdiler; çünkü yağmur az yağmıştı. Bunun üzerine Ömer, “Burada yapılacak şey açıktır; gelin Allah’a dua edelim” dedi. Salih b. Keysân, onların dua ettiklerini ve ısrarla yakardıklarını gördüğünü söylemiştir. O gün Kâbe’ye ulaştıklarında hemen yağmur yağmaya başladı ve gece boyunca devam etti. Gökler açıldı, sel vadiden aktı ve Mekke halkı bundan korkuya kapıldı. Arafat, Mina ve Cem bölgeleri sel altında kaldı ve ancak köprülerle geçilebilir hale geldi. O yıl Mekke’de bol bitki yetişti.
Ebû Ma‘şer ise şöyle demiştir: Hicrî 88 yılında hac emirliği Ömer b. Velid b. Abdülmelik’teydi.
Bu yılda şehirlerin valileri, hicrî 87 yılında zikredilen valilerle aynıydı.