(Kocanın) karısına nafaka sağlaması, kitap, sünnet ve icma’ya göre vaciptir. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: “İmkânı geniş olan, nafakayı imkânlarına göre versin; rızkı daralmış bulunan da Allah’ın kendisine verdiği kadarından nafaka ödesin. Allah hiç kimseyi verdiği imkândan fazlasıyla yükümlü kılmaz.” (Talak Suresi: 7)
Cabir, Nemira mevkiinde hutbe irad eden Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şu buyruğunu nakletmiştir: “Eşlerinizin yiyecek ve giyeceklerini güzellikle karşılamanız üzerinize bir borçtur.”
Bir defasında (Ebu Süfyan’ın karısı) Hind binti Utbe, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in yanına girerek: “Ey Allah’ın Resulü! Gerçekten Ebu Süfyan cimri bir adamdır. Bana, kendime ve oğullarıma yetecek kadar nafaka vermiyor. Meğer ki onun haberi olmadan malından almış olayım. Acaba bunda bana bir günah var mıdır?” dedi. Bunun üzerine Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem): “Onun malından iyilikle sana ve oğullarına yetecek kadar al.” buyurdular.
Bunlar, kocanın karısına nafaka temin etmesinin vacip olduğuna delalet etmektedir. Hem karısına hem de evlatlarına yeterli miktarda vermesini ifade etmektedir. Bunun yanında kocası nafaka temin etmediği vakit, haberi olmadığı halde kadının kocasının malından alabilme hakkının olduğunu da ortaya koymaktadır.
İcma’ya gelince, ilim ehli, erkeklerin eşlerine buluğ çağına girmiş olmaları durumunda nafakalarını temin etmelerinin vacip olduğu noktasında icma etmişlerdir, ancak İbn Munzir ve başkalarının zikrettiğine göre kocasını dinlemeyip ona asi olan kadınlar ise bundan istisna edilmiştir. Kadın kendisini (bir eş olarak) kocasına vacip veçhiyle teslim etmiş olursa, bu durumda kadının yeme, içme, giyinme ve barınma ihtiyaçlarının hepsinin kocası tarafından karşılanma hakkı doğar.