İlim ehlinin çoğu —hangi kâfir olursa olsun— bir kâfire karşılık Müslüman’ın kısas olarak öldürülmesini gerekli görmezler. Bunu, İmam Malik, Sevri, Evzâî, İmam Şafii, İshak, Ebu Ubeyd ve Ebu Sevr söylemiştir. Çünkü Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kâfire karşılık Müslüman öldürülemez.” buyurmuştur. Zira kâfir olan kişi küfrü sebebiyle kusurlu ve eksik sayıldığından, dolayısıyla ona karşılık bir Müslüman öldürülemez; sanki o kâfir, bir müste’min (eman isteyen) kimse gibi kabul edilir.
Rey ashabı ise: Sadece zimmî olana karşılık Müslüman öldürülebilir, demişlerdir ve onlar buna genel ifadeleri gerekçe göstermişlerdir. Ancak genel ifadelerin hadis-i şerif’e has ifadeler olduğu yönünde cevap verilmiştir. Müste’min (eman isteyen) kişiye gelince, Ebu Hanife de diğer âlimler topluluğuna uyarak müste’mine karşılık bir Müslüman’ın öldürülemeyeceğini ifade etmiştir. Ebu Yusuf’tan gelen meşhur görüş de bu yöndedir.
Müslüman’a karşılık bir zimmî ise öldürülür. Bunun yanında zimmî’ye karşılık zimmî de öldürülür, ister dinleri aynı yahut farklı olsun, fark etmez. Çünkü onlar, ismet ile küfrün geçersizliği bağlamında eşit konumda bulunmaktadırlar; dolayısıyla —sanki aynı dine bağlıymış gibi kabul edileceklerinden— aralarında kısasın icra edilmesi de caiz olur. Bu, Şafii mezhebinin görüşünü oluşturur.