Ahmed b. İdris, Muhammed b. Abdülcebbâr’dan, o Safvân b. Yahyâ’dan, o Ebû Cerîr el-Kummî’den rivayet etti. Dedi ki: Ebû’l-Hasan’a dedim: “Sana feda olayım, babana ve sonra sana bağlılığımı biliyorsun.” Sonra ona Allah Resulünün hakkı ve falanın ve falanın hakkı üzerine yemin ettim; sonunda, bana haber vereceği şeyin benden insanlardan hiçbirine çıkmayacağına dair sözü ona ulaştırdım. Ona babasını sordum: “O diri midir, ölü müdür?” Dedi ki: “Vallahi ölmüştür.” Dedim ki: “Sana feda olayım, senin Şiilerin onda dört peygamberin sünneti bulunduğunu rivayet ediyorlar.” Dedi ki: “Kendisinden başka ilah olmayan Allah’a yemin olsun, gerçekten helak olmuştur.” Dedim ki: “Gaybet helaki mi, ölüm helaki mi?” Dedi ki: “Ölüm helaki.” Dedim ki: “Belki bana karşı takıyye yapıyorsundur.” Dedi ki: “Allah’ı tenzih ederim.” Dedim ki: “Sana vasiyet etti mi?” Dedi ki: “Evet.” Dedim ki: “Bu vasiyette seninle birlikte birini ortak etti mi?” Dedi ki: “Hayır.” Dedim ki: “Kardeşlerinden senin üzerinde imam olan biri var mı?” Dedi ki: “Hayır.” Dedim ki: “Öyleyse imam sensin?” Dedi ki: “Evet.”