Arkadaşlarımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed’den, o Ali b. Nu‘mân’dan, o Muhammed b. Mervân’dan, o Fudayl b. Yesâr’dan rivayet etti. O şöyle dedi:
Ebû Cafer’i şöyle derken işittim:
“Kim ölür de onun bir imamı olmazsa, onun ölümü cahiliye ölümü olur. Kim de imamını tanıdığı hâlde ölürse, bu işin öne alınması veya gecikmesi ona zarar vermez. Kim imamını tanıdığı hâlde ölürse, Kâim ile birlikte onun çadırında bulunan kimse gibi olur.”