Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o Hüseyin b. Saîd’den, o Hüseyin b. Cârûd’dan, o Mûsâ b. Bekr b. De’b’den, o kendisine anlatan kişiden, o da Ebû Cafer’den rivayet etti:
Zeyd b. Ali b. Hüseyin, yanında Kûfe halkından gelen mektuplarla Ebû Cafer Muhammed b. Ali’nin yanına girdi. Mektuplarda onu kendilerine çağırıyor, toplandıklarını haber veriyor ve çıkmasını emrediyorlardı.
Ebû Cafer ona şöyle dedi: “Bu mektuplar onların kendiliğinden başlattığı bir şey midir, yoksa senin onlara yazıp onları çağırdığın şeye cevap mıdır?”
Zeyd, “Hayır, kavmin kendiliğinden başlatmasıdır; bizim hakkımızı, Resulullah’a yakınlığımızı, Allah’ın kitabında bizim sevgimizin vacip olduğunu, bize itaatin farz olduğunu ve içinde bulunduğumuz darlık, sıkıntı ve belayı bildikleri içindir” dedi.
Ebû Cafer ona şöyle dedi: “İtaat Allah tarafından farz kılınmıştır; öncekilerde yürürlüğe koyduğu bir sünnettir ve sonrakilerde de onu böyle yürütür. İtaat bizden yalnız bir kişiyedir, sevgi ise hepsinedir. Allah’ın emri velileri hakkında kesintisiz bir hüküm, ayrılmış bir kaza, kesinleşmiş bir zorunluluk, takdir edilmiş bir kader ve bilinen bir vakte ait belirlenmiş bir ecel ile yürür. ‘Kesin inanmayanlar seni sakın hafife almasınlar.’ Onlar Allah katında senden hiçbir şeyi savamazlar. Acele etme; çünkü Allah kulların aceleciliği için acele etmez. Allah’ın önüne geçme; sonra bela seni aciz bırakır ve yere serer.”
Bunun üzerine Zeyd öfkelendi ve şöyle dedi: “Bizden imam, evinde oturan, perdesini salan ve cihattan alıkoyan kimse değildir. Bizden imam, sınırını koruyan, Allah yolunda hakkıyla cihat eden, raiyetini savunan ve hareminden müdafaa eden kimsedir.”
Ebû Cafer şöyle dedi: “Ey kardeşim, kendinde, kendini nispet ettiğin bu şeylerden birini biliyor musun ki ona Allah’ın kitabından bir şahit, Resulullah’tan bir hüccet veya onunla ilgili bir örnek getiresin? Çünkü Allah helali helal kıldı, haramı haram kıldı, farzlar koydu, örnekler verdi ve sünnetler belirledi. Emriyle ayakta duran imamı, kendisi için farz kıldığı itaat konusunda, vaktinden önce bir işe girişmesi veya zamanı gelmeden onda cihat etmesi şeklinde bir şüphe kılmadı.
Allah av hakkında şöyle buyurdu: ‘İhramlı iken avı öldürmeyin.’ Peki av öldürmek mi daha büyüktür, yoksa Allah’ın haram kıldığı canı öldürmek mi? Allah her şey için bir yer ve zaman kılmıştır. Allah şöyle buyurdu: ‘İhramdan çıkınca avlanın.’ Yine şöyle buyurdu: ‘Allah’ın nişanelerini ve haram ayı helal saymayın.’ Böylece ayları bilinen bir sayı kıldı ve onlardan dördünü haram kıldı. Yine şöyle buyurdu: ‘Yeryüzünde dört ay dolaşın ve bilin ki siz Allah’ı aciz bırakamazsınız.’ Sonra şöyle buyurdu: ‘Haram aylar çıkınca müşrikleri nerede bulursanız öldürün.’ Böylece bunun için de bir vakit kıldı. Yine şöyle buyurdu: ‘Belirlenmiş süre sonuna ulaşıncaya kadar nikâh bağına azmetmeyin.’ Böylece her şey için bir ecel ve her ecel için bir kitap kıldı.
Eğer Rabbinden bir açıklık, işinden bir kesinlik ve durumundan bir beyan üzereysen, işin sana aittir. Değilsen, hakkında şüphe ve kuşku içinde bulunduğun bir işe kalkışma. Meyvesi tükenmemiş, süresi kesilmemiş ve kitabı eceline ulaşmamış bir mülkün yok olmasına girişme. Eğer süresi ulaşmış, meyvesi kesilmiş ve kitap eceline varmış olsaydı, ayrım kesilir, düzen peş peşe gelirdi; Allah, tabi olana ve tabi olunana zillet ve küçüklük getirirdi.
Vaktinden sapmış, ona tabi olanın kendisine tabi olunandan daha bilgili olduğu bir imamdan Allah’a sığınırım. Ey kardeşim, Allah’ın ayetlerini inkâr etmiş, Resulüne isyan etmiş, Allah’tan bir hidayet olmaksızın heveslerine uymuş, Allah’tan bir delil ve Resulünden bir ahit olmaksızın hilafet iddia etmiş bir kavmin yolunu mu diriltmek istiyorsun? Ey kardeşim, yarın Künâse’de asılmış kişi olmaktan seni Allah’a sığındırırım.”
Sonra gözleri yaşardı, gözyaşları aktı ve şöyle dedi: “Bizimle perdemizi yırtan, hakkımızı inkâr eden, sırrımızı yayan, bizi dedemizden başkasına nispet eden ve bizim hakkımızda kendimiz için söylemediğimiz şeyi söyleyen kimse arasında Allah vardır.”