Ali b. İbrahim, babasından, o Muhammed’den, o da Muhammed b. falan el-Vâkıfî’den rivayet etti. O şöyle dedi:
Benim Hasan b. Abdullah adında bir amcamın oğlu vardı. Zâhiddi ve zamanının en çok ibadet edenlerinden biriydi. Dindeki ciddiyeti ve gayreti sebebiyle yönetim ondan çekinirdi. Bazen yöneticinin karşısına sert sözlerle çıkar, ona öğüt verir, iyiliği emreder ve kötülükten sakındırırdı. Yönetici de onun salihliği sebebiyle ona katlanırdı. Hâli hep böyle devam etti.
Günlerden bir gün Ebû Hasan Mûsâ mescitteyken onun yanına girdi. Onu görünce kendisine işaret etti. O da yanına geldi. Ona şöyle dedi: “Ey Ebû Ali, içinde bulunduğun hal ne kadar hoşuma gidiyor ve beni sevindiriyor; ancak sende marifet yoktur. Marifeti iste.”
“Sana feda olayım, marifet nedir?” dedi. “Git, din bilgisi öğren ve hadis iste” dedi. “Kimden?” dedi. “Medine ehlinin fakihlerinden. Sonra hadisi bana arz et” dedi.
Gitti, yazdı; sonra ona geldi ve okudu. O ise hepsini düşürdü. Sonra ona, “Git ve marifeti bil” dedi. Adam dinine önem veriyordu. Ebû Hasan’ı gözlemlemeye devam etti. Nihayet Ebû Hasan kendisine ait bir araziye çıkınca, yolda onunla karşılaştı ve şöyle dedi: “Sana feda olayım, Allah’ın huzurunda sana karşı delil getiriyorum; bana marifeti göster.”
Bunun üzerine ona Müminlerin Emirini, Resulullah’tan sonra olanları ve iki adamın durumunu haber verdi. O da ondan kabul etti. Sonra ona, “Müminlerin Emirinden sonra kim vardı?” dedi. “Hasan, sonra Hüseyin” dedi; nihayet sözü kendisine getirince sustu. Adam, “Sana feda olayım, bugün o kimdir?” dedi. “Sana haber verirsem kabul eder misin?” dedi. “Evet, sana feda olayım” dedi. “Ben oyum” dedi. Adam, “Bununla delil çıkaracağım bir şey?” dedi.
O, “Şu ağaca git” dedi ve eliyle Ümmü Gaylân ağacına işaret etti. “Ona de ki: Mûsâ b. Cafer sana ‘gel’ diyor.” Adam dedi ki: Ona gittim. Allah’a yemin olsun, onu toprağı yara yara gelirken gördüm; nihayet onun önünde durdu. Sonra ona işaret etti, o da geri döndü.
Bunun üzerine onun imamlığını ikrar etti. Sonra suskunluk ve ibadete sarıldı; bundan sonra kimse onu konuşurken görmedi.
Muhammed b. Yahyâ ve Ahmed b. Muhammed, Muhammed b. Hasan’dan, o İbrahim b. Hâşim’den bunun benzerini rivayet etti.