Ali b. Muhammed, Sehl b. Ziyâd’dan; Muhammed b. Yahyâ ve başkası Ahmed b. Muhammed’den; Ali b. İbrahim de babasından, hepsi İbn Mahbûb’dan, o Hişâm b. Sâlim’den, o Ebû Hamza’dan, o Ebû İshak es-Sebîî’den, o Müminlerin emirinin güvenilir ashabından bazısından rivayet etti. Müminlerin emirinin bu sözü söylediği, bunun ondan korunduğu ve Kûfe minberinde bu hutbeyi okuduğu rivayet edildi: “Allah’ım, Senin yeryüzünde yaratıklarına karşı hüccetlerinin bulunması, hüccetten sonra hüccetin olması mutlaka gereklidir; onlar insanları dinine hidayet eder ve onlara ilmini öğretirler ki velilerinin tâbileri dağılmasın. O hüccet ya açıkta olup itaat edilmeyen kimsedir ya da gizlenmiş ve beklenen kimsedir. Eğer sulh hâllerinde şahısları insanların gözünden kaybolursa, eskiden yayılmış ilimleri onlardan kaybolmaz; edepleri müminlerin kalplerinde sabit kalır ve onlar da onunla amel ederler.” O bu hutbede başka bir yerde şöyle derdi: “İlim bunu ve bunun için nereye çekilir? Onu koruyacak, âlimlerden işittikleri gibi rivayet edecek ve onlar hakkında doğruluk gösterecek taşıyıcılar bulunmadığı zaman ilim çekilir. Allah’ım, ben biliyorum ki ilmin tamamı çekilip gitmez, kaynakları kesilmez ve Sen yeryüzünü yaratıklarına karşı Senin için bir hüccetten boş bırakmazsın; bu hüccet ya açıkta olup itaat edilmeyen kimsedir ya da korku içinde ve bastırılmış kimsedir ki hüccetin batıl olmasın ve velilerin, onları hidayete erdirdikten sonra sapmasın. Fakat onlar nerededir ve kaç kişidir? Onlar sayı bakımından en az, Allah katındaki değer bakımından en büyük olanlardır.”