Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o İbn Mahbûb’dan, o Hüseyin b. Nuaym es-Sahhâf’tan rivayet etti. Hüseyin şöyle dedi: Ben, Hişâm b. Hakem ve Ali b. Yaktîn Bağdat’ta idik. Ali b. Yaktîn şöyle dedi: “Salih kulun yanında oturuyordum. Oğlu Ali yanına girdi. Bana, ‘Ey Ali b. Yaktîn! Bu Ali, çocuklarımın efendisidir. Bil ki ben ona kendi künyemi verdim’ dedi.” Bunun üzerine Hişâm b. Hakem avucuyla alnına vurdu ve, “Yazık sana! Nasıl söyledin?” dedi. Ali b. Yaktîn, “Allah’a yemin olsun, ondan söylediğim gibi işittim” dedi. Hişâm da, “Sana ondan sonra işin onda olduğunu haber vermiş” dedi.
Ahmed b. Mihrân, Muhammed b. Ali’den, o Hüseyin b. Nuaym es-Sahhâf’tan rivayet etti. Hüseyin şöyle dedi: “Ben salih kulun yanındaydım…” Safvânî nüshasında ise şöyle geçer: “Ben…” Sonra bunun benzerini zikretti.