Ali b. İbrahim, Muhammed b. Îsâ’dan, o Yûnus b. Abdurrahman’dan, o Abdüla‘lâ’dan, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Babam, orada bulunan şeyi bana emanet etti. Ölüm vakti gelince, ‘Bana şahitler çağır’ dedi. Ben de ona Kureyş’ten dört kişi çağırdım; aralarında Abdullah b. Ömer’in azatlısı Nâfi‘ de vardı. Babam şöyle dedi: ‘Yaz: Bu, Yakub’un oğullarına yaptığı vasiyettir: “Ey oğullarım! Allah sizin için dini seçti; öyleyse ancak Müslümanlar olarak ölün.” (Bakara 132) Muhammed b. Ali de Cafer b. Muhammed’e vasiyet etti; ona, kendisini cuma namazını kıldığı hırkasıyla kefenlemesini, sarığını başına sarmasını, kabrini dört köşe yapmasını, onu dört parmak yükseltmesini ve defnedildiğinde eski elbiselerini üzerinden çözmesini emretti.’ Sonra şahitlere, ‘Allah size rahmet etsin, ayrılın’ dedi. Onlar ayrıldıktan sonra ben, ‘Ey babacığım! Bu konuda şahit tutmayı gerektirecek ne vardı?’ dedim. O şöyle buyurdu: ‘Ey oğulcuğum! Sana üstün gelinmesini ve “Ona vasiyet edilmedi” denilmesini istemedim; senin için hüccet olmasını istedim.’”