Safvânî nüshasında şöyle geçer: Ali b. İbrahim, babasından, o Hanân b. Sedîr’den, o Füleyh b. Ebî Bekir eş-Şeybânî’den rivayet etti. Füleyh şöyle dedi: Allah’a yemin olsun ki ben Ali b. Hüseyin’in yanında oturuyordum; yanında çocukları da vardı. O sırada Câbir b. Abdullah el-Ensârî geldi, ona selam verdi, sonra Ebû Cafer’in elinden tutup onunla baş başa kaldı ve şöyle dedi: “Resulullah bana, Ehl-i Beyt’inden Muhammed b. Ali denilen ve künyesi Ebû Cafer olan bir adama ulaşacağımı haber verdi. Ona ulaştığında benden ona selam söyle.” Ravi dedi ki: Câbir gidip Ebû Cafer geri döndü ve babası Ali b. Hüseyin ile kardeşlerinin yanında oturdu. Akşam namazını kılınca Ali b. Hüseyin, Ebû Cafer’e, “Câbir b. Abdullah el-Ensârî sana ne söyledi?” diye sordu. O da, “Resulullah’ın şöyle buyurduğunu söyledi: ‘Sen benim Ehl-i Beyt’imden adı Muhammed b. Ali, künyesi Ebû Cafer olan bir adama ulaşacaksın; ona benden selam söyle’” dedi. Bunun üzerine babası ona şöyle dedi: “Ey oğulcuğum! Allah’ın, Ehl-i Beyt’in içinde Resulü aracılığıyla sana özel kıldığı bu şey sana kutlu olsun. Kardeşlerini bundan haberdar etme; yoksa Yusuf’un kardeşlerinin Yusuf’a tuzak kurduğu gibi sana da tuzak kurarlar.”