Aynı senetle Yûnus’tan, o da Sa‘dân’dan, o da Ebû Abdullah’tan naklen rivayet etti. Şöyle buyurdu:
“Allah bir kula bir nimet verdiğinde, o nimetin içinde mutlaka Allah tarafından o kul aleyhine bir hüccet de bulunur. Allah bir kimseye güç ve kuvvet vermişse, onun üzerindeki hüccet, kendisine yüklenen görevleri yerine getirmesi ve kendisinden daha zayıf olanların yükünü taşımasıdır. Allah bir kimseye geniş rızık vermişse, onun üzerindeki hüccet malıdır; ardından farzlarını yerine getirdikten sonra yoksulları gözetmesi ve nafile olarak da onlara yardım etmesidir. Allah bir kimseye ailesi içinde şeref, yaratılışında güzellik vermişse, onun üzerindeki hüccet, bu nimetlerden dolayı Allah Teâlâ’ya hamdetmesi ve sahip olduğu şeref ve güzellik sebebiyle başkalarına üstünlük taslamayarak zayıfların haklarını engellememesidir.”