Muhammed b. Hasan, Sehl b. Ziyâd’dan, o da İbn Mahbûb’dan, o da Abdurrahman b. Kesîr’den, o da Dâvûd er-Rakkî’den rivayet etti. Dâvûd şöyle dedi:
Ebû Abdullah’a Allah’ın şu sözü hakkında sordum:
“Ve O’nun arşı su üzerindeydi.” (Hûd 7)
Şöyle buyurdu:
“İnsanlar bunun hakkında ne diyorlar?”
Ben:
“Arş suyun üzerindeydi ve Rab de onun üstündeydi, diyorlar.” dedim.
Bunun üzerine şöyle buyurdu:
“Yalan söylediler. Kim bunu ileri sürerse Allah’ı taşınan bir varlık hâline getirmiş ve O’nu yaratılmışların sıfatıyla nitelemiş olur. Böyle bir görüş, Allah’ı taşıyan şeyin O’ndan daha güçlü olmasını gerektirir.”
Ben:
“Sana feda olayım, bunu bana açıkla.” dedim.
Şöyle buyurdu:
“Allah, yer, gök, cin, insan, güneş ve ay yaratılmadan önce dinini ve ilmini suya yükledi. Allah yaratıkları yaratmak istediğinde onları kendi huzurunda topladı ve onlara:
‘Rabbiniz kimdir?’ diye sordu.
İlk konuşanlar Allah’ın Resulü, Müminlerin Emiri ve imamlar oldu. Onlar:
‘Sen bizim Rabbimizsin.’ dediler.
Bunun üzerine Allah onlara ilmi ve dini yükledi. Sonra meleklere:
‘Bunlar benim dinimin ve ilmimin taşıyıcılarıdır; yaratıklarım arasındaki eminlerimdir ve sorgulanacak olanlar bunlardır.’ dedi.
Daha sonra Âdemoğullarına:
‘Allah’ın rabliğini ve bu kişilerin velayetini ve itaatini kabul edin.’ dedi.
Onlar da:
‘Evet Rabbimiz, kabul ettik.’ dediler.
Bunun üzerine Allah meleklere:
‘Şahit olun.’ dedi.
Melekler de:
‘Şahit olduk ki yarın:
“Biz bundan habersizdik.” (A‘râf 172)
veya:
“Babalarımız daha önce ortak koşmuşlardı, biz ise onların ardından gelen bir nesildik. Şimdi bizi bâtıla uyanların yaptıkları yüzünden mi helak edeceksin?” (A‘râf 173)
demesinler.’
Ey Dâvûd! Bizim velayetimiz, bu ahit sırasında onların üzerine kesin olarak teyit edilmiştir.”