Ali b. İbrahim, babasından, o Abdurrahman b. Hammâd’dan, o da bazı ashabından merfu olarak nakletti. Şöyle dedi: Müminlerin Emiri Kûfe’de minbere çıktı, Allah’a hamd ve sena ettikten sonra şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Günahlar üç çeşittir.” Sonra sustu. Bunun üzerine Habbe el-Urenî, “Ey Müminlerin Emiri! Günahların üç çeşit olduğunu söyledin, sonra sustun” dedi. Buyurdu ki: “Onları açıklamak istiyordum, fakat aniden nefes darlığı geldi ve konuşmama engel oldu. Evet, günahlar üç çeşittir: Bağışlanmış günah, bağışlanmayan günah ve sahibi için umut ettiğimiz fakat aynı zamanda korktuğumuz günah.” Habbe, “Ey Müminlerin Emiri! Bunları bize açıkla” dedi. Buyurdu ki: “Evet. Bağışlanmış günah, Allah’ın dünyada cezasını verdiği kulun günahıdır. Allah, kulunu iki kere cezalandırmayacak kadar halim ve kerem sahibidir. Bağışlanmayacak günah ise kulların birbirlerine yaptıkları haksızlıklardır. Allah Tebârek ve Teâlâ yaratıkları için hüküm kürsüsüne çıktığında kendi üzerine yemin ederek şöyle buyurur: ‘İzzetime ve celalime andolsun ki hiçbir zalimin zulmü yanıma geçmeyecektir; ister bir ele vurulan bir el olsun, ister elle yapılan hafif bir dokunuş olsun, ister boynuzlu ile boynuzsuz arasında meydana gelen bir toslaşma olsun.’ Sonra kulların birbirlerinden haklarını alır, hiç kimsenin üzerinde başkasına ait bir hak kalmaz, ardından onları hesaba gönderir. Üçüncü günah ise Allah’ın kullarından gizlediği, sahibine de tövbe nasip ettiği günahtır. O kişi günahından dolayı korkulu, Rabbinden dolayı ümitli olarak sabahlar. Biz de onun hakkında kendisinin kendi nefsi hakkında olduğu gibiyiz; ona rahmet umar, azaptan korkarız.”