Arkadaşlarımızdan biri, rivayeti Müfaddal b. Ömer vasıtasıyla Ebû Abdullah’a ulaştırarak nakletti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
“Ey Müfaddal! Akletmeyen kimse kurtuluşa eremez; bilmeyen kimse de akledemez. Anlayış sahibi olan kimse ileride üstün ve seçkin bir kişi hâline gelir; yumuşak huylu ve ağırbaşlı olan kimse başarıya ulaşır. İlim bir kalkandır; doğruluk izzettir; cehalet zillettir; anlayış şereftir; cömertlik başarı ve ihtiyaçların giderilmesinin anahtarıdır; güzel ahlâk sevgi ve muhabbeti celbeder; yaşadığı zamanın şartlarını bilen kimseyi şüpheler ve karışıklıklar ansızın kuşatamaz; tedbirli olmak ise insanın her şeye kolayca güvenmemesi ve işlerin sonucunu hesaba katmasıdır. İnsanla hikmet arasında âlimin nimeti ve rehberliği bulunur; buna karşılık cahil bu ikisinin arasında bedbaht ve mahrum kalır. Allah kendisini tanıyanın dostudur; sahip olmadığı bir bilgi ve makamı zorla kendisine mal etmeye çalışan kimsenin ise düşmanıdır. Akıllı insan bağışlayıcıdır, cahil ise hilekâr ve aldatıcıdır. Eğer saygı görmek istiyorsan yumuşak davran; hor görülmek istiyorsan sert davran. Aslı ve mayası temiz olanın kalbi yumuşak olur; tabiatı kaba olanın gönlü de katı olur. Kim ihmalkârlık ederse sonunda sıkıntı ve tehlikelerin içine düşer. Sonucu düşünen kimse, bilgisizce dalıp gitmekten sakınır. Bilgi sahibi olmadan bir işe atılan kimse kendi kendisini rezil eder. Bilmeyen anlayamaz; anlamayan selâmete erişemez; selâmete erişemeyen ikram görmez; ikram görmeyen horlanır; horlanan ise insanların kınamasına daha çok hedef olur ve böyle bir kimsenin sonunda pişman olması da daha muhtemeldir.”