Ebû Ali el-Eş‘arî, Muhammed b. Sâlim’den, o da Ahmed b. Nadr’dan, o da Amr b. Nu‘mân el-Cu‘fî’den rivayet etti. Dedi ki: Ebû Abdullah’ın bir dostu vardı; bir yere gittiğinde neredeyse ondan hiç ayrılmazdı. Bir gün ayakkabıcılar çarşısında onunla birlikte yürürken, arkalarında da Sindli bir kölesi yürüyordu. Adam kölesine bakmak için dönüp üç defa baktıysa da onu göremedi. Dördüncü kez baktığında: “Ey fahişe oğlu! Nerede kaldın?” dedi. Bunun üzerine Ebû Abdullah elini kaldırıp kendi alnına vurdu ve şöyle dedi: “Sübhanallah! Annesine zina isnadında mı bulunuyorsun? Ben sende vera bulunduğunu sanıyordum, meğer sende vera yokmuş.” Adam dedi ki: “Sana feda olayım, onun annesi müşrik bir Sindli kadındır.” Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Her ümmetin bir nikâhı olduğunu bilmiyor musun?” Sonra da: “Benden uzak dur!” dedi. Ravi der ki: Ölüm aralarını ayırıncaya kadar onu bir daha Ebû Abdullah ile birlikte yürürken görmedim.
Başka bir rivayette şöyle geçer: “Her ümmetin, kendisini zinadan koruyan bir nikâhı vardır.”