Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed, Bekr b. Sâlih, Hasan b. Ali, Abdullah b. Cafer b. İbrahim ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Buyurdu ki: “Kim Müslüman kardeşine gönlünü hoş edecek bir söz söyleyerek ikramda bulunur ve onun sıkıntısını giderirse, bunu yaptığı müddetçe üzerine rahmet yayılmış olarak Allah’ın gölgesinde bulunmaya devam eder.”