Bir grup ravi, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, Osman b. İsa, Hüseyin b. Nuaym es-Sahhâf ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Buyurdu ki: “Ey Hüseyin! Kardeşlerini seviyor musun?” Ben, “Evet” dedim. Buyurdu ki: “Fakirlerine fayda sağlıyor musun?” Ben, “Evet” dedim. Buyurdu ki: “Allah’ın sevdiğini senin de sevmen gerekir. Onlardan birine fayda sağlamadıkça onu gerçekten sevmiş olmazsın. Onları evine davet ediyor musun?” Ben, “Evet, yemek yediğimde yanımda mutlaka onlardan iki üç kişi veya daha fazlası bulunur” dedim. Bunun üzerine buyurdu ki: “Onların senin üzerindeki fazileti, senin onlar üzerindeki faziletinden daha büyüktür.” Ben, “Size feda olayım! Ben onları yediriyorum, bineğimi kullanmalarına izin veriyorum; buna rağmen onların fazileti nasıl daha büyük olur?” dedim. Buyurdu ki: “Çünkü onlar evine girdiklerinde senin ve ailendekilerin bağışlanmasıyla girerler; evinden çıktıklarında ise senin ve ailendekilerin günahlarını alıp götürürler.”