Veşşâ, Ahmed b. Âiz, Ebû Hadîce ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti ki şöyle buyurdu: “Bir adam Peygamber’e gelerek, ‘Benim bir kızım olmuştu; onu büyüttüm, yetiştirdim, giydirdim ve süsledim. Sonra onu bir kuyuya götürüp içine attım. Ondan duyduğum son söz, “Babacığım!” diye seslenmesiydi. Bunun kefareti nedir?’ diye sordu. Peygamber, ‘Hayatta olan annen var mı?’ diye sordu. Adam, ‘Hayır’ dedi. Peygamber, ‘Peki teyzen var mı?’ dedi. Adam, ‘Evet’ deyince, ‘Öyleyse ona iyilik et; çünkü teyze anne yerindedir. Bu yaptığın günahın kefareti olur’ buyurdu.” Ebû Hadîce dedi ki: “Ben Ebû Abdullah’a, ‘Bu olay ne zaman olmuştu?’ diye sordum. O da, ‘Cahiliye döneminde olmuştu. O zamanlar insanlar kızlarının esir edilip başka kavimlerde çocuk doğurmalarından korktukları için kız çocuklarını öldürüyorlardı’ buyurdu.”