Bir grup ravi, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, babası, Abdullah b. Bahr, Abdullah b. Müskân ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti ki yanında bulunduğum sırada Abdülvâhid el-Ensârî’ye, Allah’ın “Ana-babaya iyilik edin.” sözü hakkında konuşuyordu. Biz bunun İsrailoğulları hakkındaki, “Rabbin yalnızca kendisine kulluk etmenizi ve ana-babaya iyilik etmenizi emretti.” (İsrâ 23) ayeti olduğunu sandık. Daha sonra kendisine sordum; şöyle buyurdu: “Bu, Lokman’daki ‘Biz insana anne ve babasına iyi davranmasını tavsiye ettik. Eğer onlar seni, hakkında bilgin olmayan bir şeyi bana ortak koşmaya zorlarlarsa onlara itaat etme.’ (Lokman 14-15) ayetidir.” Sonra şöyle buyurdu: “Bu, anne-babaya iyilik etmeyi ve onların hakkını her durumda gözetmeyi emretmekten daha güçlüdür. Onlar seni şirk koşmaya zorlasalar bile, onların hakkı ve onlarla ilgilenme yükümlülüğü daha da büyür.”