Ali b. İbrahim, babası, bazı ashabı, Amr b. Şimr, Câbir ve Ebû Cafer’den rivayet etti ki şöyle buyurdu: “Müminlerin Emiri Basra’ya gitmek üzere yola çıktığında Rebeze’ye konakladı; Muhârib kabilesinden bir adam yanına gelip, ‘Ey Müminlerin Emiri! Ben kavmim adına bir yükümlülük üstlendim, onlardan bazı topluluklardan yardım ve destek istedim, fakat dilleri bana cimrilik ve sertlikle karşılık verdi; ey Müminlerin Emiri, onlara bana yardım etmelerini emret ve beni desteklemeye teşvik et’ dedi. Müminlerin Emiri, ‘Onlar nerede?’ diye sordu. Adam, ‘Şu gördüğün yerde onlardan bir grup var’ dedi. Bunun üzerine Müminlerin Emiri bineğini hızlandırdı; bineği deve kuşu gibi ileri atıldı, bazı arkadaşları da onun ardından yetişmeye çalıştı ve ancak güçlükle yetişildi. Kavmin yanına varınca onlara selam verdi ve arkadaşlarına yardım etmelerine neyin engel olduğunu sordu; onlar adamdan şikâyet ettiler, adam da onlardan şikâyet etti. Bunun üzerine Müminlerin Emiri şöyle buyurdu: ‘Kişi aşiretiyle bağını sürdürsün; çünkü onlar onun iyiliğine ve elindekine en layık olanlardır. Aşiret de kardeşi zamanın darbesiyle tökezlediğinde ve dünya ona yüz çevirdiğinde onunla bağını sürdürsün. Çünkü birbirleriyle bağ kuran ve birbirlerine yardım edenler sevap kazanır; birbirinden kopan ve sırt çevirenler ise günah yüklenir.’ Sonra bineğini harekete geçirip ‘Haydi’ dedi.”