Ali b. İbrahim’in, babasından, onun İbn Ebi Umeyr’den, onun Muhammed b. Hakîm’den rivayet ettiğine göre Muhammed b. Hakîm şöyle dedi:
Ebu’l-Hasan Musa’ya şöyle dedim:
“Size feda olayım! Siz bizi dinde fakih kıldınız ve Allah sizin sayenizde bizi insanlara muhtaç olmaktan kurtardı. Hatta bazen birkaçımız bir mecliste bulunuyoruz; içimizden birine bir mesele soruluyor ve Allah’ın sizin sayenizde bize öğrettiği bilgiler sayesinde onun cevabı hemen aklına geliyor. Fakat bazen bize öyle bir mesele geliyor ki ne sizden ne de atalarınızdan onun hakkında bir rivayet ulaşmış oluyor. Biz de elimizde bulunan rivayetlere en uygun ve en güzel gördüğümüz görüşü seçip onunla amel ediyoruz.”
Bunun üzerine şöyle buyurdu:
“Hayır! Hayır! Allah’a yemin ederim ki bu konuda helâk olanlar helâk olmuştur ey İbn Hakîm!”
Daha sonra şöyle buyurdu:
“Allah Ebu Hanife’ye lanet etsin. O, ‘Ali şöyle dedi; ben ise şöyle diyorum’ derdi.”
Muhammed b. Hakîm şöyle dedi:
“Allah’a yemin ederim ki ben bu sözü söylerken sadece bana kıyas yapma ruhsatı vermesini istemiştim.”