Ebû Ali el-Eş‘arî, Muhammed b. Abdülcebbâr’dan; o İbn Mahbûb’dan; o Ebû Hafs el-A‘şâ’dan; o Amr veya Ömer b. Hâlid’den; o Ebû Hamza es-Sümâlî’den; o da Ali b. Hüseyin’den rivayet etti. O şöyle dedi: “Dışarı çıktım, nihayet şu duvara ulaştım ve ona yaslandım. Bir de baktım, üzerinde iki beyaz elbise bulunan bir adam yüzümün karşısında durup bana bakıyordu. Sonra şöyle dedi: ‘Ey Ali b. Hüseyin! Seni neden kederli ve hüzünlü görüyorum? Dünya için mi? Allah’ın rızkı iyi kimse için de kötü kimse için de hazırdır.’ Ben, ‘Ben bunun için üzülmüyorum; doğrusu durum senin söylediğin gibidir’ dedim. O, ‘Öyleyse ahiret için mi? O, doğru bir vaattir; orada kahredici yahut kudret sahibi bir hükümdar hükmeder’ dedi. Ben, ‘Ben bunun için de üzülmüyorum; doğrusu durum senin söylediğin gibidir’ dedim. O, ‘Öyleyse hüznün neden?’ dedi. Ben, ‘İbn Zübeyr’in fitnesinden ve insanların içinde bulunduğu durumdan korktuğumuz için’ dedim. Bunun üzerine güldü ve şöyle dedi: ‘Ey Ali b. Hüseyin! Allah’a dua edip de Allah’ın kendisine icabet etmediği bir kimse gördün mü?’ Ben, ‘Hayır’ dedim. ‘Allah’a tevekkül edip de Allah’ın kendisine yetmediği bir kimse gördün mü?’ dedi. Ben, ‘Hayır’ dedim. ‘Allah’tan isteyip de Allah’ın kendisine vermediği bir kimse gördün mü?’ dedi. Ben, ‘Hayır’ dedim. Sonra benden kayboldu.” Aynı rivayet Ali b. İbrahim, babasından; o da İbn Mahbûb’dan aynı şekilde rivayet edilmiştir.