Ali b. Muhammed → Sâlih b. Ebî Hammâd → Hüseyin b. Yezîd → Hasan b. Ali b. Ebî Hamza → İbrahim → Ebû Abdullah’tan nakletti:
Allah Azze ve Celle Âdem’i yaratmak istediği zaman, cuma gününün ilk saatinde Cebrâil’i gönderdi. Cebrâil sağ eliyle bir avuç aldı; bu avuç yedinci gökten dünya göğüne kadar uzanıyordu. Her gökten bir miktar toprak aldı. Sonra yedinci yerin üst kısmından yedinci yerin en alt kısmına kadar uzanan başka bir avuç aldı. Allah Azze ve Celle emrini verdi; o da ilk avucu sağ elinde, ikinci avucu sol elinde tuttu. Sonra çamuru iki parçaya ayırdı. Yerden bir saçılış, göklerden de bir saçılış meydana getirdi ve sağ elindeki kısma:
“Senden resuller, peygamberler, vasiler, sıddıklar, müminler, mutlular ve kendisine ikram etmeyi dilediğim kimseler çıkacaktır.”
buyurdu. Böylece onlar hakkında söylediği şey kesinleşti.
Sol elindeki kısma da:
“Senden zorba yöneticiler, müşrikler, kâfirler, tâğutlar ve horluğunu ve bedbahtlığını dilediğim kimseler çıkacaktır.”
buyurdu. Böylece onlar hakkında da söylediği şey kesinleşti.
Daha sonra iki maya birbirine karıştırıldı. İşte Allah Azze ve Celle’nin:
“Şüphesiz Allah taneyi ve çekirdeği yarandır.” (En‘âm 95)
sözü budur. Tane, Allah’ın sevgisini üzerine bıraktığı müminlerin mayasıdır. Çekirdek ise her hayırdan uzaklaşmış kâfirlerin mayasıdır. Çekirdeğe ancak her hayırdan uzaklaşıp ondan ayrıldığı için çekirdek adı verilmiştir.
Allah Azze ve Celle şöyle buyurmuştur:
“Diriyi ölüden çıkarır, ölüyü de diriden çıkarır.” (En‘âm 95)
Diri, mayası kâfirin mayasından çıkan mümindir. Diriden çıkan ölü ise, müminin mayasından çıkan kâfirdir. Diri mümindir, ölü ise kâfirdir.
Bu da Allah Azze ve Celle’nin:
“Ölü iken kendisini dirilttiğimiz kimse…” (En‘âm 122)
sözüdür. Onun ölümü, mayasının kâfirin mayasıyla karışmış olmasıydı. Hayatı ise Allah Azze ve Celle’nin sözüyle ikisini birbirinden ayırdığı zamandır. Allah Azze ve Celle mümini doğum sırasında karanlığa girdikten sonra karanlıktan nura çıkarır; kâfiri de nura girdikten sonra nurdan karanlığa çıkarır.
Bu da Allah Azze ve Celle’nin:
“Diri olanı uyarsın ve kâfirler hakkında söz gerçekleşsin diye…” (Yâsîn 70)
sözüdür.