Ali b. İbrahim’in Ebu Abdullah’a ulaştırdığı rivayete göre Ebu Abdullah şöyle buyurdu:
“İlim talipleri üç kısımdır. Onları hem şahıslarıyla hem de sıfatlarıyla tanıyın. Bir grup ilmi cehalet ve tartışma için talep eder. Bir grup üstünlük kurmak ve hile yapmak için talep eder. Bir grup ise anlayış ve akıl sahibi olmak için talep eder.
Cehalet ve tartışma için ilim talep eden kimse, insanlara eziyet veren, sürekli münakaşa eden bir kimsedir. Erkeklerin meclislerinde ilimden söz ederek ve kendisini hilm sahibi göstermeye çalışarak öne çıkmak ister. Huşu elbisesine bürünmüştür fakat vera ve takvadan soyunmuştur. Allah da böyle bir kimsenin burnunu yere sürter ve belini kırar.
Üstünlük kurmak ve hile yapmak için ilim talep eden kimse ise hilekâr ve dalkavuktur. Kendi benzerlerine karşı büyüklük taslar, fakat kendisinden üstün gördüğü zenginlere karşı tevazu gösterir. Onların tatlı nimetleri uğruna dinini parçalar ve onların çıkarları için kendi dinini yıkar. Allah da böyle bir kimsenin basiretini kör eder ve âlimlerin izleri arasındaki izini siler.
Fıkıh ve akıl için ilim talep eden kimse ise hüzünlü, düşünceli ve geceleri uykusuz kalan bir kimsedir. İbadete yönelmiş, gecenin karanlığında ayakta durmuş, amel eden, korkan, endişe duyan, dua eden, kendi işiyle meşgul olan, zamanının insanlarını tanıyan ve en güvendiği kardeşlerinden bile sakınan bir kimsedir. Allah böyle bir kimsenin dayanaklarını sağlamlaştırır ve kıyamet günü ona güvenlik verir.”
Bu hadisi bana ayrıca Muhammed b. Mahmud Ebu Abdullah el-Kazvînî de Kazvin’de, aralarında Cafer b. Muhammed es-Saykal’in de bulunduğu bir grup hocadan, onların Ahmed b. İsa el-Alevî’den, onun Abbâd b. Suheyb el-Basrî’den, onun da Ebu Abdullah’tan rivayet ederek nakletmiştir.