Ali b. Muhammed, ashabımızdan birinden, o Muhammed b. Reyyan’dan rivayet etti. Dedi ki: Me’mun, Ebu Cafer’e karşı her hileye başvurdu; fakat onda hiçbir şeye güç yetiremedi. Hastalanıp kızını onunla evlendirmek istediğinde, en güzelinden iki yüz cariyeye, her birinin eline içinde cevher bulunan bir kâse verip Ebu Cafer, seçkinlerin yerine oturduğunda onu karşılamalarını sağladı. Fakat o onlara bakmadı. Muhârik denilen, sesi, ud çalması ve vuruşu olan, uzun sakallı bir adam vardı. Me’mun onu çağırdı. O, “Ey müminlerin emiri, eğer onun dünya işinden herhangi bir şeye ilgisi varsa, ben onun işini sana yeterim” dedi. Ebu Cafer’in önüne oturdu. Muhârik öyle bir çığlık attı ki ev halkı onun etrafında toplandı. Udunu çalmaya ve şarkı söylemeye başladı. Bir süre böyle yaptı; fakat Ebu Cafer ne sağına ne soluna ona dönüp bakmadı. Sonra başını ona kaldırdı ve, “Allah’tan sakın ey uzun sakallı!” dedi. Dedi ki: Mızrap ve ud elinden düştü; ölünceye kadar iki elinden faydalanamadı. Me’mun ona hâlini sordu. O da, “Ebu Cafer bana bağırınca öyle bir korkuya kapıldım ki bundan asla ayılamayacağım” dedi.