Bir grup rivayetçi → Ahmed b. Muhammed → Muhammed b. Sinân → Ebân b. Tağlib → Ebu Abdullah.
Ebu Abdullah şöyle buyurdu: Câbir b. Abdullah el-Ensârî, Resûlullah’ın ashabından geriye kalanların sonuncusuydu ve biz Ehl-i Beyt’e yönelmiş bir adamdı. Resûlullah’ın mescidinde siyah bir sarıkla başını sarmış hâlde oturur ve “Ey ilmi yaran! Ey ilmi yaran!” diye seslenirdi. Medine halkı, “Câbir saçmalıyor” derdi. O ise şöyle derdi: Hayır, Allah’a yemin olsun ki saçmalamıyorum; fakat Resûlullah’ı şöyle buyururken işittim: Sen benden olan bir adama yetişeceksin; adı benim adım, şemaili benim şemailimdir; ilmi gereği gibi yarıp açacaktır. İşte beni söylediğim şeyi söylemeye sevk eden budur. Bir gün Câbir, Medine yollarından bazılarında gidip gelirken içinde Muhammed b. Ali’nin bulunduğu bir mektebin olduğu yoldan geçti. Onu görünce, “Ey çocuk, bana doğru gel” dedi; o da geldi. Sonra ona, “Arkanı dön” dedi; o da arkasını döndü. Bunun üzerine Câbir, “Canım elinde olana yemin olsun, bu Resûlullah’ın şemailidir” dedi. Sonra, “Ey çocuk, adın nedir?” dedi. O, “Adım Muhammed b. Ali b. Hüseyin’dir” dedi. Bunun üzerine Câbir ona yöneldi, başını öptü ve şöyle dedi: Babam anam sana feda olsun; atan Resûlullah sana selam okuyor ve böyle söylüyor. Muhammed b. Ali b. Hüseyin korkmuş hâlde babasına döndü ve ona olayı haber verdi. Babası ona, “Ey oğulcuğum, Câbir bunu yaptı mı?” dedi. O, “Evet” dedi. Babası, “Ey oğulcuğum, evinden ayrılma” dedi. Câbir günün iki tarafında onun yanına gelirdi. Medine halkı da, “Câbir’e şaşılır; Resûlullah’ın ashabından geriye kalanların sonuncusu olduğu hâlde günün iki tarafında bu çocuğa geliyor” derlerdi. Çok geçmeden Ali b. Hüseyin vefat etti. Muhammed b. Ali ise Resûlullah ile arkadaşlığı sebebiyle ona ikram ederek Câbir’in yanına giderdi. Sonra oturup onlara Allah hakkında hadis anlatmaya başladı. Medine halkı, “Bundan daha cüretkâr kimse görmedik” dedi. Onların söylediklerini görünce onlara Resûlullah’tan hadis anlatmaya başladı. Medine halkı, “Bundan daha yalancı birini hiç görmedik; bize görmediği kimseden hadis anlatıyor” dedi. Onların söylediklerini görünce bu defa onlara Câbir b. Abdullah’tan hadis anlattı. Bunun üzerine onu doğruladılar. Câbir b. Abdullah da onun yanına gelir ve ondan öğrenirdi.