Ebû Ubeyde el-Hazzâ dedi ki: Ebû Cafer’in vefat ettiği zamanda, çobansız koyunlar gibi gidip geliyorduk. Sâlim b. Ebî Hafsa ile karşılaştık. Bana dedi ki: “Ey Ebû Ubeyde, imamın kimdir?” Dedim ki: “İmamlarım Muhammed ailesidir.” Dedi ki: “Helak oldun ve helak ettin. Ben ve sen Ebû Cafer’in, ‘Kim üzerinde imam olmadan ölürse cahiliye ölümüyle ölmüş olur’ dediğini işitmedik mi?” Dedim ki: “Evet, ömrüme yemin olsun. Bundan üç gün veya ona yakın bir süre önce Ebû Abdillah’ın yanına girmiştim de Allah bana marifet nasip etmişti.”
Ebû Abdillah’a dedim ki: “Sâlim bana şöyle şöyle dedi.” Bunun üzerine dedi ki: “Ey Ebû Ubeyde! Bizden ölen hiçbir kimse yoktur ki kendisinden sonra kendi ameli gibi amel eden, kendi yolu üzere giden ve çağırdığı şeye çağıran birini geride bırakmasın. Ey Ebû Ubeyde! Davud’a verilen şeyin Süleyman’a verilmesi engellenmedi.” Sonra dedi ki: “Ey Ebû Ubeyde! Muhammed ailesinin Kâim’i kalktığında Davud ve Süleyman’ın hükmüyle hükmeder; delil istemez.”