İmam, abdestsiz olduğunu bilmediği halde cemaate abdestsiz ya da cünüp olarak namaz kıldıracak olur ve namazı bitirene değin de gerek o ve gerekse ona uyanlar bunu anlamayacak olurlarsa, cemaatin namazı geçerli, ama imamın namazı batıl olur. Bunu, İmam Malik, Evzai, İmam Şafii ve Ebu Sevr söylemiştir. Çünkü bunda sahabeler icma etmiştir. Bir de imamın abdestinin olmayacağını ona uyan cemaatin bilmesi mümkün olmayacağından onlar, bu noktada imama uymada mazur sayılırlar. İmam, şayet kendi abdestinin bozulduğunu biliyor idiyse o zaman bu hükümden ayrılır; çünkü böyle yapmakla namazıyla alay etmiş olur ve helal olmayan bir işi icra etmiş sayılır. Aynı şekilde cemaat eğer abdestsiz olduğunu biliyor idiyse, o imama uymasıyla mazur sayılamaz.
Ebu Hanife ve arkadaşları; (imamın abdestsiz olduğunu bilmiyor idiyse), bu durumda hem imam ve hem de cemaat namazlarını iade ederler, demişlerdir. Çünkü imam, cemaate abdestsiz olarak namaz kıldığı için bu durum sanki bunu biliyorlarmış gibi bir hükme tabidir. Ancak özrü olanın, özürlü olmayana kıyas edilmesinin sahih olmayacağı belirtilmiştir.
Necasetteki hüküm ile hadesteki hüküm aynıdır. Çünkü ikisi de temizlik konularıyla ilgilidir ve birbirine benzemektedirler. Bunun yanında hem cemaatin ve hem de imamın “necaset” noktasına bir tür gizli kalmaları da aşikârdır. Hatta necaset hükmü daha gizlidir, necasetin gizliliği daha çok sirayet eder. Ancak necaset hakkında gelen diğer bir rivayete göre; imam üzerinde necaset olduğunu şayet unutmuş olursa namazı yine de geçerli olur.
İmam hakkında – setr-i avret ve kıbleye dönmek gibi – diğer şartlar ihlal olacak olursa şayet, cemaat hakkında bu mazur sayılmaz. Çünkü genellikle bunlar, hades ve necasetin tersine cemaate gizli kalan konular değildir. Aynı şekilde bir rüknü terk etmesi sebebiyle imamın namazı fasit olursa, cemaatin namazı da fasit olur.