Hâkimin huzurunda gerçekleşen bir şahitlikte, adalet yönünden bir değişiklik olursa—yani şahitlik ya artar ya da eksilirse—mesela yüz dinara şahitlik etmişken, ardından bu ifadesini yüz elli ya da doksan dinar şeklinde düzeltirse, bu durumda yaptığı rücu kabul edilir ve son şahitlik esas alınarak hüküm verilir.
Ebû Hanîfe, Sevrî ve İshâk bu görüştedir. Çünkü bu durumda kişinin son beyanı adalet üzere yapılmıştır ve bu beyana dair herhangi bir itham da söz konusu değildir. Ayrıca, bu son sözünden de dönmemiştir. O halde, sanki önceki beyanlarını hiç söylememiş gibi değerlendirilir. Önceki şahitliğinden dönmekle onu iptal etmiş sayılır; dolayısıyla ona göre hüküm verilmesi caiz olmaz; çünkü artık o şahitliğin geçerliliği kalmamıştır.
İmam Mâlik ise şöyle demiştir: İlk söylediği söz esas alınır; çünkü kişi o anda itham altında olmadan şahitlikte bulunmuştur. Bu nedenle, sonradan o sözünden dönmesi kabul edilmez. Bu bakımdan söz konusu hüküm, önceki beyana bitişik sayılır.
Bu görüşe karşılık şu şekilde cevap verilmiştir: Buradaki hüküm, şartın devamına bağlı olarak tamamlanmış olduğundan artık bozulamaz.