Ali b. Muhammed’e göre: Abbâsîler adına Horasan’a gelen ilk davetçi, Hamdân’ın azatlısı Ziyâd Ebû Muhammed idi. Onu, Esed b. Abdullah’ın ilk valiliği sırasında Muhammed b. Ali b. Abdullah b. el-Abbâs göndermiş ve ona şöyle demişti: “İnsanları bize çağır, Yemenliler arasında kal ve Mudar’a yumuşak davran.” Ayrıca ona, Abrâşehr’den Gâlib adlı bir kişiden sakınmasını tembihlemişti; çünkü o, Fâtıma soyuna aşırı bağlıydı.
Bir rivayete göre, Muhammed b. Ali’den Horasan’a ilk mesajı getiren kişi, Belh halkından Kays b. Sa‘lebe’nin azatlısı Harb b. Osman’dı.
Ziyâd Ebû Muhammed Horasan’a geldiğinde insanları Abbâsoğullarının imametine davet etti. Aynı zamanda Mervânîlerin davranışlarını ve zulümlerini de anlatıyordu. Ayrıca insanlara yemek dağıtmaya başladı. Bu sırada Gâlib, Abrâşehr’den onun yanına geldi. Aralarında anlaşmazlık çıktı; Gâlib Ebû Tâlib soyunu tercih ediyor, Ziyâd ise Abbâs soyunu destekliyordu. Gâlib ayrıldıktan sonra Ziyâd bir kış boyunca Merv’de kaldı. Onu ziyaret edenler arasında Yahyâ b. Akîl el-Huzâî ve İbrahim b. el-Hattâb el-Adavî de vardı.
Süveyd el-Kâtib, Berzân köyünde el-Rugad ailesinin evlerinde kalıyordu. O sırada Merv maliyesinin başında Hasan b. Şeyh bulunuyordu. Süveyd, Ziyâd hakkında Hasan’a bilgi verdi; Hasan da bunu Esed b. Abdullah’a bildirdi. Esed, Ziyâd’ı huzuruna çağırdı. Yanında Ebû Mûsâ künyeli bir adam vardı. Esed ona bakarak: “Seni tanıyorum” dedi. Ebû Mûsâ: “Evet” diye cevap verdi. Esed: “Seni Şam’da bir meyhanede görmüştüm” dedi. Ebû Mûsâ bunu doğruladı.
Esed, Ziyâd’a: “Hakkında bana ulaşan bu şey nedir?” diye sordu. Ziyâd: “Sana yalan ulaştırılmıştır. Ben yalnızca ticaret için Horasan’a geldim. Paramı halka dağıttım; geri döndüğünde buradan ayrılacağım” dedi. Bunun üzerine Esed: “Eyaletimden hemen çık!” dedi. Ziyâd ayrıldı, fakat sonra tekrar işine dönmek üzere geri geldi. Hasan yeniden Esed’i uyardı ve Ziyâd’ın ciddi bir iş içinde olduğunu düşündürdü.
Bunun üzerine Esed tekrar Ziyâd’ı çağırdı ve onu görünce: “Sana Horasan’da kalmayı yasaklamamış mıydım?” dedi. Ziyâd: “Ey emir, benden sana zarar gelmez” diye cevap verdi. Bu söz Esed’i öfkelendirdi ve onların öldürülmesini emretti. Ebû Mûsâ: “Hükmünü ver, ne istersen yap!” dedi. Bu söz Esed’in öfkesini daha da artırdı ve ona: “Beni Firavun’a mı benzettin?” dedi. Ebû Mûsâ: “Ben değil, Allah seni ona benzetti” diye karşılık verdi.
Bunun üzerine Ziyâd ve beraberindekiler öldürüldü. Onlar Kûfe’nin en soylu ailelerinden on kişiydi. O gün iki küçük çocuk dışında hiçbiri bağışlanmadı. Diğerlerinin Kuşanşah’ta öldürülmesini emretti.
Bazılarına göre Esed, Ziyâd’ın beline bir çizgi çizdirtti. Sonra iki kişi tarafından gerildi ve kılıçla vuruldu; fakat kılıç onu kesemedi. Bunun üzerine pazardaki halk “Allahu ekber!” diye bağırdı. Esed bunun sebebini sorunca “Kılıç onu kesmedi” dediler. Bunun üzerine Ebû Ya‘kub’a bir kılıç verdi. Ebû Ya‘kub, halkın toplandığı yerde Ziyâd’a vurdu; ilk darbe isabet etmedi, ikinci darbede onu ikiye böldü.
Başka bir rivayete göre Esed onlara af teklif etti: Suçlamayı inkâr edenleri serbest bırakacaktı. Sekiz kişi bunu reddetti, iki kişi kabul etti. Ertesi gün bu iki kişiden biri geldi. Esed eski şehrin pazarına bakan kabul salonundaydı. “Bu dünkü esirimiz değil mi?” dedi. Adam yaklaşarak: “Beni arkadaşlarıma katmanı istiyorum” dedi. Onlar pazarın üzerinde dururken adam şöyle diyordu: “Rab olarak Allah’tan, din olarak İslam’dan ve peygamber olarak Muhammed’den razıyız.” Bunun üzerine Esed Buhara hükümdarının kılıcını istedi ve kurban bayramından dört gün önce adamın başını kesti.
Bunlardan sonra Kûfe halkından Kesîr adlı bir adam geldi. Ebû’n-Necm’in yanında kaldı. Ziyâd ile görüşenler onun yanına da geliyordu. Onlara konuşmalar yapıp nasihat ediyordu ve bu işi bir-iki yıl sürdürdü.
Kesîr okuma yazma bilmiyordu.
Daha sonra Hıdaş adlı biri, Mar‘am denilen bir köyde onun yanına geldi ve Kesîr’e üstünlük sağladı. Asıl adının Umâre olduğu söylenir; fakat dini bozduğu için ona Hıdaş denilmiştir.