“Bunu yaparsan eğer, bu üzerime haram olsun.” der ve o da bunu yapacak olursa veya: “Bunu yapacak olursan, Allah bana haramı helal kılsın.” der, o da bunu yaparsa, o vakit kendisi muhayyer olur. Yüce Allah, dilerse onu, kendi nefsi üzere haram kıldığı şeyi terk etmesini nasip eder, dilerse de adam küfre girer. Buna benzer bir görüş İshak ve Irak ehlinden de nakledilmiştir. Zira Yüce Allah buyurur ki: “Ey Peygamber! Eşlerinin rızasını gözeterek Allah’ın sana helal kıldığı şeyi niçin kendine haram ediyorsun? Allah, (gerektiğinde) yeminlerinizi bozmanızı size meşru kılmıştır.” (Tahrim Suresi 1–2)
Ayette Allah’ın helal kıldığı bir şeyin haram kılınması “yemin” diye isimlendirilmiştir. Bunun yanında yemini bozması halinde kefaret ödemesi meşru kılınmıştır.
İmam Malik ve İmam Şafiî ise: Bu, bir yemin değildir ve bundan sebep bir şey ödemesi de gerekmez. Çünkü meşru kılınan bir şeyi değiştirmeyi kasdetmiştir ve bu kasdında bir hataya duçar olmuştur, demişlerdir.