Onlar ki, kendilerini yeryüzünde iktidar sahibi kıldığımızda namazı kılarlar, zekâtı verirler, iyiliği emreder kötülükten sakındırırlar. İşlerin sonu Allah’a varır.
Diyanet Vakfı
Onlar (o müminler) ki, eğer kendilerine yeryüzünde iktidar verirsek namazı kılar, zekatı verirler, iyiliği emreder ve kötülükten nehyederler. İşlerin sonu Allaha varır.
Kurtubi Tefsiri
O kimselere eğer, Biz, yeryüzünde bir iktidar imkânı verirsek, onlar namazlarını dosdoğru kılarlar, zekâtı verirler, marufu emreder, münkerden alıkoyarlar. İşlerin akıbeti Allah’ındır.
ez-Zeccâc der ki:
“O kimselere” âyeti
“Allah kendi (dini)ne yardım edene elbette yardım eder” (Hacc 22/40) âyetinde yer alan “…ene” âyetinden bedel olarak nasb mahallindedir.
Başkaları ise bunun yüce Allah’ın:
“Kendileri ile Savaşılanlara” (Hacc 22/39) âyeti dolayısı ile cer mahallindedir, demiştir. Bu durumda; “O kimselere eğer Biz yeryüzünde bir iktidar imkânı verirsek” anlamındaki âyet, Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)ın ashabından yeryüzünde bu imkâna sahib olan dört kişi (Râşid Halifeler) olur ve başkaları bunun kapsamına girmez.
İbn Abbâs der ki: Maksat muhacirler, ensar ve onlara güzel bir şekilde tabi olanlardır,
Katade: Bunlar Muhammed (sallallahü aleyhi ve sellem)ın ashabıdır, demektedir. İkrime: Bunlar beş vakit namaz kılanlardır, der. el-Hasen ve Ebû’l-Âl-iyye de der ki: Bunlar şanı yüce Allah’ın kendilerine zafer nasib ettiği vakit namazı kılan bu ümmettir. İbn Ebi Nerîh: Maksat yöneticilerdir derken, ed-Dahhak da şöyle demektedir: Bu, yüce Allah’ın kendisine mülk ve yönetim imkânını verdiği kimselere koştuğu bir şarttır. Bu da güzel bir açıklamadır.
Sehl b. Abdullah da der ki: İyiliği emredip münkerden alıkoymak, yöneticiye ve onun yanına gidip gelen ilim adamlarına vaciptir. İnsanların yöneticiye emretmek gibi görevleri yoktur, çünkü bu onun bir vazifesidir ve onun bunu yapması vacibtir. İlim adamlarına da emretmezler, çünkü zaten delil onların bunun gereğini yerine getirmelerini vacib kılmıştır.