Abbâs b. Îsâ el-Ugaylî – Hârûn b. Mûsâ el-Feravî – birden fazla rivayete göre:
Abdülvâhid b. Süleyman (b. Abdülmelik), Abdülaziz b. Abdullah b. Amr b. Osman’ı insanların başına kumandan tayin etti ve Medine’den yola çıktılar. Harra’ya vardıklarında boğazlanmış develerle karşılaştılar ve yollarına devam ettiler. Akik’e ulaştıklarında sancakları bir diken ağacına takıldı ve sancak direği kırıldı. Bunu uğursuz bir işaret saydılar, fakat yine de ilerlemeye devam ettiler ve gecelemek üzere Kudeyd’de konakladılar.
Kudeyd köyü, bugün orada bulunan kalenin yakınındaydı; su havuzları da oradaydı. Savaşçı olmayan bu topluluk birbirine çok yakın şekilde konakladı. Kaleden çıkan küçük bir grup dışında kimse onlarla ilgilenmedi.
Bazıları, onların açık ve savunmasız durumunu Ebu Hamza’ya bildirenlerin Huzâa kabilesi olduğunu ve onları Haricîlere götürenlerin de yine onlar olduğunu söylemiştir. Öldürme işi özellikle Kureyş’e yönelmişti; çünkü onların çoğu Kureyş’tendi ve asıl güç sahibi olanlar da onlardı. Onlardan çok sayıda kişi öldürüldü.
Abbâs – Hârûn – râvilerinden birine göre:
Kureyş’ten bir adam, Yemenli bir adamın şöyle dediğini gördü: “Kureyş’in öldürülmesiyle gözümü serinleten Allah’a hamdolsun!” Sonra oğluna, “Oğlum, önce bununla başla” dedi. Bu kişi Medinelilerden biriydi. Oğlu yaklaştı ve adamın başını kesti. Sonra baba oğluna, “Gel oğlum, buradan ilerle” dedi. Böylece savaşmaya devam ettiler ve sonunda ikisi de öldürüldü.
Sağ kalanlar Medine’ye kaçtı ve insanlar ölüleri için yas tuttular. Kadınlar yakınları için uzun süre ağladı ve erkeklerinden haber gelene kadar yerlerinden ayrılmadılar. Sonra kadınlar teker teker dışarı çıktılar; her biri kendi yakınının yanına gitti ve sonunda geride tek bir kadın kalmadı.
Ebû Damra, Kudeyd’de öldürülen akrabaları hakkında şu beyitleri okudu; onların bir arkadaşı onları anarak şöyle demiştir:
Benim için ne büyük kayıp, gerçekten büyük kayıp,
yüksek yerdeki kuru vadideki süvariler için.
Aralarında Amr var, bir başka Amr ve Abdullah da,
ve onların iki oğlu—beş kişi eder—Hâris ile altı.
Bu yıl, Haricî Ebu Hamza Medine’ye, yani Peygamber’in şehrine girdi ve Abdülvâhid b. Süleyman b. Abdülmelik Şam’a kaçtı.